Thursday, 15 September 2022

மதம் மறையுமா? Do we still need religion?

2022-09-15

மதம் மறையுமா? Do we still need religion?

"அந்தந்த காலத்து முரண்பாடுகளுக்குள் நாம் உயிர் பிழைக்கவும் வேண்டும்; அதே சமயம் அம்முரண்பாடுகளுக்குப் பலியாகி விடாமல் அவற்றைத் தாண்டிச் சிந்தித்துச் செயல்படவும் வேண்டும்."

மதம் மறையுமா? Do we still need religion?

மதம் இல்லாமல் பரிசோதனை அறிவியல் (empirical science) மட்டும் கொண்ட மனித சமுதாயம் இருக்க முடியுமா? அதே போல் பரிசோதனை அறிவியல் இல்லாமல் மதம் மட்டும் கொண்ட மனித சமுதாயம் இருக்க முடியுமா? இயலாது என்கிறார் ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழக மனித இயல் பரிணாம வளர்ச்சியியல் பேராரசிரியர்.

மனித உயிரினத்திற்கு மத மனப்பான்மை அவசியம் தேவைப்படுகிறது. அதனால் பல நன்மைகள் உள்ளன. மதத்தை எதிர்ப்பதாக எழுந்த இயக்கங்களின் செயல்பாடுகளிலும் அம்மதத்தன்மை, சிந்தனைப் போக்கு, சடங்கு, நம்பிக்கை வந்து விடுகின்றன‌. இதை நாம் முன்பு சுருக்கமாகச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறோம் (தலைவர்களுக்குச் சிலை, பிறந்த நாள் கொண்டாடுதல், சமாதி அமைத்தல், பிரேதத்தைப் பாதுகாத்தல், கொடி ஏற்றுதல், குறிப்பிட்ட சட்டை, சின்னங்கள் அணிதல்...).

மதம் ஏன் மறையாது என்பதற்கு பேராரசிரியர் இரண்டு காரணங்களைச் சொல்கிறார். (1) சராசரியாகப் பார்க்கும் போது மத நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் ஒப்பிட்டளவில் மகிழ்ச்சியாக உள்ளார்கள், உடல், உள நலத்தோடு உள்ளார்கள், அதிக ஆண்டுகள் வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் குறைவாக மன அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறார்கள். வாழ்க்கைக்கு நல்ல அர்த்தம் இருப்பதாக நினைக்கிறார்கள். (2) தங்கள் சுற்றுப்புற சமூகத்தோடு அதிகம் உறவு கொள்கிறார்கள். பிற மனிதர்கள் மீது அவர்களுக்கு நன்னம்பிக்கை உள்ளது. இறப்பையும் இயல்பாக ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள்.

அவர் மேற்கொண்ட கருத்துக் கணிப்பின் அடிப்படையில் இதை அறிந்ததாகச் சொல்கிறார்.

என் மதமே சிறந்தது, என் கடவுளே உண்மை என்ற காழ்ப்புணர்ச்சி, வெறுப்புணர்ச்சி அடிப்படையிலான மத நம்பிக்கை இங்கு சொல்லப்படவில்லை என்று நாம் ஊகிக்கலாம். எல்லாம் இறைவனின் படைப்பு, உள்ள ஏற்றத்தாழ்வுகள், துன்பங்கள் நம்மைப் பக்குப்படுத்த இறைவன் கொடுத்த வாய்ப்புகள் என்பது போன்ற மனப்பான்மையில் உள்ளவர்கள் தான் இத்தகைய நன்மைகளை அடைய முடியும்.

மதத்தில் மனதைச் செலுத்த முடியாதவர்களை அவ்விடத்தில் கால்பந்து, கிரிக்கெட் போன்றவை ஆக்கிரமித்துக் கொள்கின்றன. ஏனென்றால் மதத்திற்குக் கடவுள் நம்பிக்கையை விட சடங்குகள் அதில் எழும் கூட்டுணர்ச்சி முக்கியமாகும். இதை இங்கிலாந்தின் தத்துவ அறிஞர் ஜான் கெரே (John Gray நாத்திகர்) என்பவரும் சொல்கிறார்.

மத மனப்பான்மைக்குத் தேவையாக வளர்ந்த உளவியல் கூறுகளே பின்னால் பரிசோதனை அறிவியலின் வளர்ச்சி வழிவகுத்தது. இதையும் பல விஞ்ஞானிகள் சொல்லப் படித்திருக்கிறேன்.

இப்படிச் சொல்வதால் மதத்தின் பெயரால் நடப்பவை, சொல்லப்படுபவை (அற்புதங்கள்,...)... எல்லாம் சரி என்றோ ஏற்றுக் கொள்ளத் தக்கவை அன்றோ ஆகி விடாது.

எந்த மதமும் தோற்றுவிக்கப் பட்ட காலத்திலிருந்து அப்படியே இருக்கவில்லை. பலவகையில் மாறியும் பிளவுபட்டும் மோதிக் கொண்டும் வருகின்றன. ஒரு காலத்தில் சைவமும் வைணவமும் மோதிக் கொள்ளவில்லையா?

அறிவியல் பார்வையில் மனித வாழ்க்கையில் மதத்தின் பங்கை நாம் நன்கு புரிந்து கொண்டால் தேவையான, ஆரோக்கியமான மாற்றங்களை நடைமுறைப் படுத்த வழிவகுக்கும். அதில் பொருள்களை வீணடிக்கும் சடங்குகள் மாறும். பிறருக்கு இடைஞ்சலான‌ (தெரு ஒலிபெருக்கிகள்) வழக்கங்கள் மாறும். இன்னும் பல நல்ல மாற்றங்கள் வரும்.

மதங்களில் கடவுளை விட, கடவுளின் படைப்புகளான எல்லா உயிர்களையும் உயிரற்றவையும் போற்றப்படும் தன்மை முக்கியத்துவம் பெறும்.

எத்துணையும் பேதமுறா தெவ்வுயிரும்

தம்உயிர்போல் எண்ணி உள்ளே

ஒத்துரிமை உடையவராய் உவக்கின்றார்

யாவர்அவர் உளந்தான் சுத்த

சித்துருவாய் எம்பெருமான் நடம்புரியும்

இடம்எனநான் தெரிந்தேன் (வள்ளலார்)

படிப்பதை, அது பற்றிச் சிந்திப்பதைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். அவை சரியாக இருக்கவோ ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியதாக இருக்கவோ வேண்டிய அவசியமில்லை. மாறுபட்ட கருத்துகளைப் பகிர்ந்து கொள்வதை வரவேற்கிறேன். அவை நம் அனைவர் சிந்தனைகளையும் செழுமைப்படுத்தும்.

Highlighted by the sender.

The big idea: do we still need religion?

https://www.theguardian.com/books/2022/mar/28/the-big-idea-do-we-still-need-religion

The big idea: do we still need religion?

In a world of scientific miracles, what does faith have to offer us?

Robin Dunbar

Robin Dunbar | The Guardian

Robin Dunbar is professor of evolutionary anthropology at the University of Oxford, and originator of Dunbar's n...

Mon 28 Mar 2022 12.30 BST

In 2018, archaeologists moving bodies for reburial from a 19th-century cemetery in Birmingham to make way for the new HS2 station were puzzled to find several that had plates on their laps. Then someone remembered a curious custom from the nearby Welsh Marches – that of the village “sin-eater”. A plate of bread and salt would be placed on the deceased’s lap while they were lying in repose. Just before the coffin was closed and the funeral cortege set off for the church, the village sin-eater arrived, ate the bread and was given some coins and a glass of ale for their trouble. The belief was that the deceased’s sins were absorbed by the salt and transferred into the bread, and then into the sin-eater.

Sin-eaters were usually elderly and destitute, and glad to have the money – not to mention the free food and drink. The price they paid was to be shunned by their community because of their macabre associations. The last known sin-eater was Richard Munslow, who died aged 73 in 1906. Sin-eating reminds us that, more than anything else, even the most staid of religions – in this case, Anglicanism – can be associated with surprisingly curious beliefs and rituals.

Perhaps because of this, it has often been claimed that religious belief arises from ignorance and superstition. If that were the case, you might expect religion to gradually fade away as societies became better educated and more scientifically oriented.

There are at least two reasons, however, why religions persist. One is the fact that, on average, religious people are generally happier, healthier and live longer. For better or for worse, they also have easier deaths when the time comes. The other is that religious people are more likely to feel that they belong to a community. In a survey I ran, those who reported attending religious services were depressed less frequently, felt their lives were more worthwhile, were more engaged with their local community, and felt greater trust towards others. These enormous benefits mean not only that religion has enduring appeal, but that religious practices make you “fit” in the evolutionary sense – and thus they tend to stick around.

Part of the reason people are attracted to religion is that its rituals – the standing, sitting and kneeling in unison, the singing, the listening to emotionally rousing sermons – trigger the brain’s endorphin system. This is the mechanism that underpins social bonding in all primates, including humans. Like opiates, endorphins produce a sense of bliss bordering on ecstasy, calmness and warmth, relaxation and trust, while elevating pain thresholds. In addition to these hedonic benefits, endorphins trigger the release of natural killer cells (part of the body’s immune system).

Endorphins also underpin the bonding of friendships and, through that, allow us to create supportive groups of like-minded individuals. This effect seems to be especially strong in the context of rituals, as has been shown experimentally in religious services in the UK and Brazil. It seems, therefore, that religions evolved to reinforce a sense of community cohesion, something that’s extremely important to our wellbeing and survival.

A penchant for religion is part of our genetic inheritance

Our natural community size – the size of our personal social network, the number of friends we have on Facebook – is part of a relationship between group size and brain size in primates. Each species has a characteristic group size determined by the size of its brain. Ours is about 150. Not only is this the average size of personal social networks (the number of extended family and friends with whom you have meaningful relationships), but it also turns out to be the optimal size for religious congregations. If a congregation is smaller than about 100, it puts a heavy burden on the membership; if it is above about 200, it becomes increasingly prone to divisiveness. This seems to explain why big religions are so susceptible to fragmentation – constantly throwing up small sects (typically of a few hundred people at most) built round a charismatic leader whose wayward beliefs the hierarchy desperately tries to contain.

Social bonding is important, of course, to many species. But there’s an aspect of religion that seems to be peculiarly human. Being able to engage in religious discussion – and hence explain the significance of the rituals and why you should take part – depends on the kinds of mind-reading, or “mentalising”, skills that play a crucial role in managing our everyday relationships. These are the skills that allow us to understand what someone else is thinking, to grasp their intentions. They allow us to utter sentences such as, “I know that you realise that Freddie believes that …”

To be able to do this, I have to be able to step back from the immediacy of the physical world so as to imagine the possibility that you might or might not think this, that Freddie might or might not intend whatever you thought he did, and even whether the person Freddie had in mind did or did not think what Freddie thought they did. Apes can do the first two steps in this chain, but that’s the limit. For humans, it comes easily, bringing with it an ability to imagine parallel worlds inhabited by invisible beings. It’s a short step from there to religious ideas, which in turn lead to better bonding, which makes you more likely to survive. Survival means your superior mentalising skills will be passed on to a new generation, equally adept at religious thinking; a penchant for religion is therefore part of our genetic inheritance.

But that’s not all. The same cognitive abilities that give us religion also allow us to ask why the world has to be the way it is (giving us science) and to imagine entirely fictional worlds (giving us literature). Thus, you could no more have a world where religion was cast aside as superstition than you could have one without science or stories. And that would be a very different world indeed.

Robin Dunbar is emeritus professor of evolutionary psychology at the University of Oxford and author of How Religion Evolved and Why It Endures.

Saturday, 3 September 2022

தேசியம் என்ற கட்டுக்கதை - Do we need a national story?

2202-09-03

தேசியம் என்ற கட்டுக்கதை - Do we need a national story?

இந்தியா பிரிட்டிஷ் காலனி ஆதிக்கத்திற்கு முன்பு எப்போதும் ஒரே நாடாக இருந்தது இல்லை. எனவே இந்திய தேசியம் என்பது பொய், கற்பனை.

சரி தான். அப்படி என்றால் தமிழ்நாடும் வரலாற்றில் முன்பு எப்போதாவது ஒரே நாடாக இருந்துள்ளதா? எனவே தமிழ்த் தேசியமும் பொய் தானே, கற்பனை தானே.

ஆம், இரண்டும் பொய்க‌ள் தான், கட்டுக் கதைக‌ள்தான்.

நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் எல்லைகள் வேறு. அதற்கும் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தியா என்ற ஒன்றே இல்லை. அதேபோல் இன்றிலிருந்து நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இந்தியா என்பது எப்படி இருக்கும் என்று யாராலும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.

இது தமிழ்நாடு என்பதற்கும் பொருந்தும். உலகில் இன்றுள்ள எல்லா நாடுகளுக்கும் பொருந்தும்.

ஆனால் மக்களை ஒன்று படுத்த ஒரு தேசியக் கதை தேவைப்படுகிறது. அது ஆளும் வர்க்கத்தால் அவர்கள் ஆதிக்கத்திற்கு ஏற்ற கதையாகத் திணிக்கப்பட்டாலும் ஆளப்படும் குடிமக்களுக்கும் அத்தகைய பொய், கற்பனை, மயக்கம், போதை அவசியமாக உள்ளது. காப்பி, சிகரெட், மதுபானம், போதை மருந்துகள் உடலுக்கு என்பது போல் இது உள்ளத்திற்கு.

தனிமனித வாழ்க்கைக்குப் பெற்றோர், உறவுகள், ஊர் என ஒரு வரலாறு உள்ளது. அதே போல் சமூக வாழ்க்கைக்கும் நிலம், வளம், பருவம், பாதிப்புகள் போன்ற‌ பொதுவான கூறுகளைக் கொண்ட வரலாறு உள்ளது.

ஆனால் எல்லாத் தேசியக் கட்டுக்கதைகளும் இப்படியான பொதுவான கூறுகளின் (வரலாறு) மேல் திரிக்கப்படும் கற்பனை.

இந்திய தேசியம் என்ற பொய், கட்டுக்கதை போல் உலகெங்கும் எல்லா நாடுகளும் தங்களைப் பற்றி தமக்கே சொல்லி மக்களை மேய்த்து வருகின்றன. கட்டுக்கதை என்பதாலேயே அது எதிர்க்கப்படுவதில்லை. அதன் அம்சங்கள் என்ன, தத்துவம் என்ன‌, அவற்றின் அடிப்படையில் என்ன செய்யப்படுகிறது என்பதே முக்கியம்.

இந்திய தேசியக் கட்டுக்கதை பெரும்பாலோருக்கான வளமான வாழ்வு தரும் வகையில் கற்பனை செய்து பரப்பப்பட்டு அதன் வழி நாணயமான, நியாயமான, நீதியான தீர்வுகள் பொறுப்புணர்ச்சியுடன் உண்மையாக‌ நேர்மையாக‌ நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், தமிழ்த் தேசியம் என்ற பொய்க்குத் தேவை இருக்காது.

தமிழ்மொழி, கலை, பண்பாடு, மரபு, தமிழ்நாட்டின், தமிழர்களின் வளம், முன்னேற்றத்திற்குப் பாதிப்பு இல்லாத (அதே போல் எல்லா மாநிலத்திற்கும்) இந்திய தேசியக் கட்டுக்கதையை எதிர்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

அந்தச் சூழலில் தமிழ்த் தேசியம் என்பது பெயரளவில் இன்று தமிழ்நாட்டிற்குள் சென்னைக்காரன், தஞ்சைக்காரன், மதுரைக்காரன்... என்று சொல்வது போலாகி விடும். நாளடைவில் இன்று எப்படித் தமிழ்நாட்டிற்குள் யாரும் தன்னைச் சேரன், சோழன், பாண்டியன்... என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில்லையோ அப்படித் தமிழ்த் தேசிய அடையாளமும் வரலாறாகி விடும்.

ஆனால் இன்று திரிக்கப்படும் திணிக்கப்படும் இந்திய தேசியம் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் வாழும் பல மொழி, மரபு, பண்பாட்டுக் குழுக்களுக்கிடையே உள்ள மேலோட்டமான சில பொதுத் தன்மைகளை மட்டும் கணக்கில் கொண்டு, 'வேற்றுமையில் ஒற்றுமை' என்பதற்கு மாறாக, இந்தி, இந்துத்துவ திணிப்பாக, அதன் பேரில் பெரும்பாலோருக்கு உரிமையும் வாய்ப்புகளும் தந்திரமாக மறைமுகமாக மறுக்கப்படுவதாக உள்ளது; குறிப்பிட்ட மேல்சாதிகள் மட்டும் எல்லாத் தொழில், வேலை வாய்ப்புகளையும் ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளவும் அது தொடர்வதாகவும் உள்ளது.

அவர்களுக்கு உண்மையில் இந்தி மொழி வளர்ச்சி பற்றிய ஆர்வம், அடிப்படையான இந்து மதத் தத்துவம், வேதாந்தம், உபநிட உண்மைகள் மீது தெளிவோ உறுதியோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இந்தி பேசும் மாநிலங்களின் மோசமான எழுத்தறிவு விகிதத்தைப் பார்த்தாலே இந்தி மொழி ஓர் ஆதிக்க ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுவது தெரிகிறது.

எனவே இந்தப் போலி இந்திய தேசியம் தோலுரிக்கப்பட வேண்டியுள்ளது. அதை எதிர்த்துப் 'பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் (திருக்குறள்: 98 பெருமை 972)', 'யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்' என்பன போன்ற சமத்துவ, முற்போக்குக் கூறுகளை மிகைப்படுத்தித் தமிழ் தேசியம் என்ற ஒரு பொய்யைக் கட்டிப் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியமாகிறது.

[திருவள்ளுவர் 'பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்' என்று சொல்லியுள்ளதை நாம் 'பிறப்பொக்கும் எல்லா மனிதர்க்கும்' என்றுதான் நினைத்துக் கொள்கிறோம்; 'எல்லா உயிர்களும் சமம்' என்று புரிந்து கொண்டால் அதற்கேற்ப நம் வாழ்வு இருக்கும்.]

நாம் இலக்கியங்கள், சில வரலாற்று ஊகங்கள் அடிப்படையில் நம் தென்னிந்தியப் பூகோளப் பகுதியில் வாழ்ந்த பெரும்பாலான மனிதர்கள் தங்களைத் தமிழர்கள் என்று ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தொடர்ச்சியாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு உயர்ந்த பண்புகளைப் பரவலாகப் பின்பற்றி, பண்பான, ஒற்றுமையான, ஏற்றத்தாழ்வற்ற வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்ததாக நாம் கற்பனை செய்து கொள்கிறோம்.

ஆனால் உண்மை எதுவாக இருக்க வாய்ப்பு என்றால் அந்தந்த காலத்தில் வாழ்ந்தவர்கள் அப்போது நிலவிய அரசியல், பொருளியல் நெருக்கடிகளுக்கிடையே உயிர் பிழைக்கத் தேவையான அடையாளத்தைத் தாமாக முன்வந்தோ அல்லது ஆட்சி செய்தவர்களால் வலிந்து திணிக்கப்பட்டோ மேற்கொண்டு வாழ்ந்திருப்பர்.

மேற்கண்ட ஊகத்திற்குச் சான்றாக இன்றைய தமிழ்நாட்டையே எடுத்துக் கொள்ளலாம். கடந்த தேர்தலில் திமுகவுக்குக் கிடைத்த வெற்றியை வெற்றி பெற்ற சட்டசபைத் தொகுதிகளின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கில் கொண்டு தமிழ்நாட்டில் பெரும்பாலோர் பெரியாரின் வழியில் சிந்திப்பதாகக் கற்பனை செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் கிடைத்த ஒட்டு மொத்த வாக்குகளின் எண்ணிக்கையைப் பார்த்தால் அப்படிச் சொல்ல முடியாது. திருக்குறளையும் பெரியாரையும் தெரியாத பல இலட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் இருக்கலாம்.

காஞ்சிமடத்தில் இருந்து கொண்டு தமிழ்நாட்டில் மட்டும் பிரபலமான‌, மற்ற நான்கு சங்கராச்சாரியர் மடங்களால் அங்கீகரிக்கப்படாத நிலையில், 'லோககுரு' என்று சொல்லிக் கொள்வதற்கு இணையாக, பெரியாரை நாம் எல்லாத் தமிழர்களுக்கும் தந்தையாகப் பெருமை அடித்துக் கொள்கிறோம். இரண்டும் மிக மிக மிகைப்படுத்தப் பட்டவை. ஆனால் அதுதான் மனிதர்களின் இயல்பு.

நமக்கு நாமே சொல்லிக் கொள்ளும் கதை மாறலாம். அதன் அடிப்படை (மொழி, கொள்கை, தத்துவம், மதம், பூகோளம்...) மாறலாம். ஆனால் ஏதோ ஒரு கதை இல்லாமல் நம்மால் ஒருங்கிணைய முடியாது.

தேசியக் கதை போல், நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதற்குப் பல பிற துறைக் கதைகள் அடிப்படையாக உள்ளன. கதைகளின் போதையில் இருப்பவர்கள் மோதிக் கொண்டே தான் இருப்பார்கள். கதைகளின் போதையைக் கண்டு, உணர்ந்து, ஒப்புக் கொண்டு தங்கள் சிந்தனை, செயலை, வாழ்வை மாற்றிக் கொள்பவர்கள் இன்று மிகச் சிறுபான்மையினராக இருக்கலாம்.

It is time to grow up!

Nationalism is an infantile disease. It is the measles of mankind.

Albert Einstein

https://www.brainyquote.com/quotes/albert_einstein_107012

Highlighted by the sender:

The big idea: do we need a national story?

https://www.theguardian.com/books/2021/dec/13/do-we-need-a-national-story

The big idea: do we need a national story?

Patriotic tales are easy enough to debunk. That doesn’t make them irrelevant

Alex von Tunzelmann

@alexvtunzelmann

Mon 13 Dec 2021 09.00 GMT

We’ve heard much about the importance of stories in recent years. It has been said that Vote Leave won the Brexit referendum because they told a better story than Remain; that Donald Trump won the US election in 2016 because he told a better story than Hillary Clinton, and lost in 2020 because his story fell apart. Some think the Labour party has struggled to turn the tide decisively against a corrupt, chaotic government because it doesn’t have a clear story to tell.

Stories have been central to community organisation for as long as communities have been organised. As Nesrine Malik writes in her insightful collection of essays, We Need New Stories: “Every social unit, from the family to the nation state, functions on the basis of mythology, stories that set them apart from others.” National stories can support any viewpoint: left or rightwing, liberal or authoritarian. They are integral to nationalism and represent a form of identity politics. While many across the political spectrum dislike nationalism and identity politics, the world is mostly made up of nation states. Unless that changes, those nations will continue to be part of how we identify ourselves – whether or not we embrace or reject their dominant values. Politicians of all stripes ignore the power of national stories at their cost.

National stories may encompass science, the arts and religion, yet they are rooted in history: they create a narrative of how a nation, uniquely, was formed. These stories are always exceptionalist, suggesting that “our” nation is different from (and usually superior to) others. They are intended to exclude as much as they are intended to unite.

In Britain, there have been many attempts to construct national mythologies from a complex and chequered history. Our Island Story by HE Marshall, first published in 1905, is still often referenced today; in 2010, the then prime minister David Cameron named it his favourite childhood book.

Marshall emphasised that Our Island Story “is not a history lesson, but a storybook”. She advised her young readers: “I hope you will not put this beside your school books, but quite at the other end of the shelf, beside Robinson Crusoe and A Noah’s Ark Geography.” Whether or not this advice was effective, many of them internalised her depiction of an exceptional ascent to greatness.

National stories are not set in stone. In fact, comparing different versions written decades or centuries apart can reveal dramatic shifts. In 1746, the Duke of Cumberland, son of George II, defeated Bonnie Prince Charlie’s Jacobite rebels at Culloden. Cumberland ordered “no quarter” be given to Jacobite survivors. Slaughter ensued. In the immediate aftermath of his bloody triumph, Cumberland was hailed as a “Hero-God” in England (and in much of lowland Scotland). He was burnished as an icon of progressive British liberty against the regressive, superstitious authoritarianism of the Catholic Stuarts. The Highlanders and Jacobites who had fought him were represented, in the words of historian Murray Pittock, “as savages to be tamed”. Handel wrote his famous oratorio chorus “See, the conqu’ring hero comes!” in Cumberland’s honour.

A century later, everything had changed. Queen Victoria was then on the throne: she adored Scotland, and Highlanders particularly. The truth about Culloden was now well known. Victoria’s great-grand-uncle, the Duke of Cumberland, was no longer seen as the “godlike youth” of Handel’s chorus, but as the “Butcher of Culloden”: a monster, a villain, an embarrassment.

The national story changed to accommodate this. Cumberland’s statue in London was removed in 1868. Victoria herself is thought to have ordered the erasure of the word “Culloden” from his memorial obelisk in Windsor Great Park. In 1856, a popular history book, The Comprehensive History of England, claimed that Cumberland “left behind him in Scotland the name of the Butcher, and the people of England, disgusted sooner than any other with cruelty, confirmed this title to the hero of Culloden”. The story continued to be one of British and English exceptionalism, modernity and unity. The difference was that in 1746 these values had been demonstrated by the English people celebrating Cumberland, whereas by 1856 they were demonstrated by their rejecting him.

So, while national stories may be rooted in history, they are not history. As the historian Richard Evans has said: “History isn’t a myth-making discipline, it’s a myth-busting discipline.” The process of historical inquiry inevitably challenges national stories. It is, therefore, often seen as a threat by their proponents: witness the recent attacks on the National Trust for stating some discomfiting facts about the links of some of its properties to colonialism and historic slavery in an academically rigorous report.

National stories are propaganda, fairytales, superhero origin stories. They are supposed to unite, and exclude, through belief. As with all forms of faith, true believers will defend them vigorously. In repressive societies, this defence of faith often prevails over historical research and analysis. Societies that are more at ease with themselves are generally much less anxious about the truth coming out.

It is possible to tell national stories that are sober and restrained; that speak of shared liberal values, democracy, artistic and scientific achievement, diversity of views or identities. Fundamentally, they are still fictions. Those who tell them will pride themselves on the unique sophistication of their own grown-up national stories compared to everyone else’s absurd delusions, thus neatly reinforcing the paradigm of exceptionalism yet again.

Perhaps one day someone will find a more compelling story to tell beyond nationalism, and national stories will cease to have such a hold on us. For the moment, they are with us, whether we feel we “need” them or not. So long as this holds true, it is important to recognise that the prejudices within them are never fixed. Every generation interrogates and questions what it is told: the stories must adapt. The enduring popularity of myths may frustrate historians, but we can comfort ourselves that those myths are always in flux. It’s a sign of health if our societies are open to change; if we never entirely agree.

Alex von Tunzelmann’s Fallen Idols: Twelve Statues That Made History is published by Headline. To support the Guardian and the Observer buy a copy at guardianbookshop.com. Delivery charges may apply.

Sunday, 14 August 2022

தூய விழிப்புணர்வே நாம்

தூய விழிப்புணர்வே நாம்

2022-08-13 / 14

Shared by Devaraj on 2022-08-12 in WhatsApp.

தூய விழிப்புணர்வாக எனக்குள் இருக்கும் இந்த வாழ்க்கையின் சாராம்சத்தை நான் அறிவேனா?

எனவே வாழ்க்கை உண்மையில் ஆத்மத்திற்கான தேடலாகும் - சுயம், ஒரு முனையில், ஈஷ்வர - முழுமையான உண்மை, மறுமுனையில். இந்த முழுமையான யதார்த்தம் பெயரற்றது, உருவமற்றது. சுயம் பெயரற்றது, உருவமற்றது. ஆனால், ஈஸ்வரனும் ஆத்மாவும் சாரத்தைக் கொடுக்கிறார்கள், வெளிப்பாட்டைக் கொடுக்கிறார்கள், தங்கள் ஒளியைக் கொடுக்கிறார்கள், தங்கள் உண்மையைக் கொடுக்கிறார்கள், பெயர் மற்றும் வடிவம் கொண்ட அனைத்திலும் தங்கள் ஆற்றலை வலுப்படுத்துகிறார்கள்.

நாம் பாத்திரங்களை ஏற்று வாழ்க்கையை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கையில், நாம் ஆழமான ஏதோவொன்றுடன் தொடர்பில் இருக்கிறோம். நான் ஆத்மா என்று அழைக்கும் (என்னுள்) உள்ளே இருக்கும் ஒன்று - சுயம். ஆத்மா என்பது - எல்லையற்றது.

மேலும், உண்மையில் ஆத்மா இணைவது - ஈஸ்வரன் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஈஸ்வரன் என்றால் எல்லாவற்றிலும், எல்லா உயிர்களிலும் வாழும் ஒளி என்று பொருள். ஈசுவரர் என்பது தெய்வீக அனைத்தின், உலகளாவிய புத்தியின் பெயர். ஒரு கடவுள் அவசியம் இல்லை, ஆனால் ஒரு கடவுள் இருப்பு, ஒரு கடவுள் கொள்கை.

நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவைக் கண்டுபிடிக்க முயலும் போது, வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் உண்டு என்று நான் நம்புகிறேன். நமக்கு வெளியே உள்ள தெய்வங்களை நாம் பார்த்து வணங்குகிறோம், ஆனால் பின்னர் நமக்குள் இருக்கும் ஆன்மா ஈஸ்வரன் என்பதைக் காண்கிறோம். அந்த மகத்தான தெய்வீக முழுமையான உண்மை இங்கேயே நம் சொந்த இதயத்தில் பிரகாசிக்கிறது.

எனவே, மோட்சத்தைத் தேடுபவரிடமிருந்து வாழ்க்கையின் பொருள் வருகிறது. மோட்சம் என்பது உபநிடதங்களிலிருந்து வரும் மற்றொரு சமஸ்கிருத வார்த்தையாகும், இதன் பொருள் - அனைத்து மறதியின் முடிவு, அனைத்து அறியாமையின் முடிவு, அனைத்து மாயைகளின் முடிவு, இது நம்மை மட்டுப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் சிறியதாக வைத்திருக்கிறது.

நாம் இந்த ஆத்மா, ஐந்து அடி ஒரு உடலால் ஆன ஒன்று என்று நம்புவது, நாம் இந்த வரையறுக்கப்பட்ட அளவு, கதைகள் மற்றும் நினைவுகள் மற்றும் நம்பிக்கைகள் மற்றும் வரம்புகளில் பிணைக்கப்பட்டுள்ள இந்த துண்டு துண்டான நுண்ணறிவு. அதற்குப் பதிலாக நாமே வாழ்க்கை என்பதை உணர்கிறோம். நாம் எல்லையற்ற தூய உணர்வு, நாம் அந்த விழிப்புணர்வு.

ஆனால் அறிவார்ந்த புரிதலுக்கு அப்பால் அது அனுபவப்பூர்வமானதாக மாற வேண்டும், அது உண்மையாக மாற வேண்டும். எனவே நான் உண்மையில் யார் என்பதை அறியும் தேடல் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தை அளிக்கிறது.

நானும், எல்லா இருப்புகளின் தெய்வீக உண்மையும் ஒரு உறவைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம் என்பதை நாம் அங்கீகரித்தபோது - நாம் ஒருவரே.

Thol:

தூய விழிப்புணர்வே நாம். அத்தூய விழிப்புணர்வு யார் ஒருவருக்கும் தனிப்பட்ட‌ சொந்தமானதன்று; அது எல்லோருக்கும் பொதுவானது. அது ஒன்றே. அத்தூய விழிப்புணர்வைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; இருப்பதாகத் தோற்றமே உள்ளது. அத்தூய விழிப்புணர்வு தன்னில் தோன்றும் தோற்றத்தில் ஆழ்ந்து தன்னை மறந்து பிறகு தன் சுயத்தைத் தேடுவதும் அத்தோற்றத்தின் ஒரு பகுதியே. இவ்வுண்மை அறிவுபூர்வமாகத் தெரிகிறது, அது அனுபவபூர்வமாக ஆக வேண்டும் என்ற தேடலும் ஒரு தோற்றமே.

தோற்றத்தில் கவர்ந்திழுக்கப்பட்டு அறிவு, செல்வம், உறவு, புகழ், தூயவிழிப்புணர்வு என்று எதைத் தேடினாலும் அத்தனைக்கும் சாட்சியாக, பின்புலமாகத் தூயவிழிப்புணர்வு எப்போதும் இருக்கிறது. தேடலை நிறுத்த வேண்டியதும் இல்லை; தொடர வேண்டியதும் இல்லை. அப்படி முடிவு செய்து செயல்படுத்த முயல்வதும் தூயவிழிப்புணர்வின் ஒளியால்தான் வெளிப்படுகின்றது.

Shared the below with Freeians on 05-Oct-2021.

சூரியன் எந்தவிதமான மூட்டமும் இல்லாமல் பிரகாசிக்கிறது = ஆத்ம சொருபம் (நம்மின் உண்மை இருப்பு) எந்தப் பிரிவினை உணர்வும் இன்றிச் சுயமாக ஒளிர்கின்றது.

சூரியனை மேகங்கள் மூடுகின்றன. சூரியனின் பிரகாசம் குன்றுகிறது. இது ஆத்ம சொருபத்தைப் பலவித தோற்றங்கள் (எண்ணங்கள்) மூடுவதைப் போன்றது.

சூரியனை மூடும் மேகங்களை உருவாக்குவதும் (நீரைத் தன் வெப்பத்தால் ஆவியாக்கி) சூரியனே.

சூரியனை மேகங்கள் மூடினாலும் அப்படி அவை மூட்டமாக இருக்கின்றன என்பதை உணரச் செய்வது எது? அதே சூரிய ஒளிதான். அதுவே மேகத்தையும் அது மூடுவதையும் காணச் செய்கிறது. சூரிய ஒளி இன்றி மேகத்தையோ அது சூரியனை மூடுவதையோ காண இயலாது. மேகங்களை ஊடுருவிக் கொண்டு வரும் சூரிய ஒளியால் தான் மேகங்களைக் காண்கிறோம்.

அதே போல் ஆத்ம சொருபத்தை மறைப்பதாகத் தோன்றும் எண்ணங்களைக் காட்டுவதும் (தோற்றங்களைப் பார்ப்பதும்) அதே ஆத்ம சொருபப் பிரகாசமே.

இதைத் தெளிந்த பின் சூரியனை மேகம் மூடினாலும் மூடாவிட்டாலும் சூரியனே எல்லாக் காட்சிகளுக்கும் ஆதாரம் என்று அறிவதைப் போல் ஆத்ம சொருபத்தை எண்ணங்கள் மூடினாலும் மூடா விட்டாலும் எல்லாவற்றையும் காண்பது, எல்லாவுமாக‌ இருப்பது எல்லாவற்றையும் உருவாக்குவது (தாங்குவது) ஆத்ம சொருபமே என்று எப்போதும் எங்கும் விளங்கும்.

இக்கணமே, ஒவ்வொரு கணமுமே உண்மை இருப்பால் தான் ஒளிர்கின்றது.

போய்ச் சேர வேண்டியது இப்போது இருக்கும் இடமே / கணமே.

We are already / always home!

இது பூன்ஜாஜி என்பவர் சொன்னது. அவர் பாபாஜி என்றும் அழைக்கப்பட்டார்.

https://en.wikipedia.org/wiki/H._W._L._Poonja

இவர் தனக்குப் பாலப் பருவத்தில் நேர்ந்த மெய்யியல் அனுபவ‌ங்களைத் தொடர்ந்து தேடலில் ஈடுபட்டு ரமணரைச் சந்தித்து முடிவாகத் தெளிவடைந்து தேடலை முடித்தார்.

மேற்கண்ட ஒப்பிட்டை அவருடைய பேட்டியில் படித்துள்ளேன்.

அதில் ஒன்றைக் குறிப்பிட மறந்து விட்டேன்.

அதாவது, மேகம் கலைந்து சூரியன் மீண்டும் முழுப்பிரகாசதுடன் ஒளிர, சூரியனே தன் வெப்பத்தால் காற்றழுத்த ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்கி, காற்று வீசுவதால் மேகம் கலைகின்றது. எனவே ஆத்ம சொருபத்தைத் தேடும் முயற்சியும் ஆத்ம சொருபத்தின் ஆற்றலில் இருந்தே வெளிப்படுகின்றது.

மேலே அவர் சொன்னதைத் தொடர்ந்து நாம் கீழ்க்கண்டவாறு புரிந்து கொள்ளலாம்.

அதே போல் சூரியனை மறைக்க அதே காற்று, மேகங்களை மறு திசையில் நகர்த்தி மூடுகின்றது. அவ்வண்ணமே ஆத்ம சொருபத்தை மறைக்கும் எண்ணங்களின் தோற்றுவாயும் ஆத்ம சொருபமே.

இதை எழுதுவதும் படிப்பதும் அதுவே.

எல்லாம் இறை / இயற்கை ஆற்றலே; அதன் வெளிப்பாடே.

இதனால் தேடலுக்கு முன்பு இருந்த எல்லாத் தோற்றங்களும் தேடல் முடிந்த பின்பும் (உண்மை புரிந்த பின்பும்) அப்படியே தோன்றும். ஆனால் அதன் தன்மை, பண்பு முற்றிலும் முழுமையாக மாறி இருக்கும்.

பழைய எண்ணங்கள் வழக்கம் போல் வரும், போகும். ஆனால் அவை நம்மைச் சிறைப் படுத்தா; அடிமைப் படுத்தா. படிப்படியாக அவை நீர்த்துப் போகும். அவ்விடத்தில் புதிய எண்ண்ங்களும் செயல்களும், என்னுடையவை என்று மேலோட்டமாக இருந்தாலும் ஆழத்தில் பற்றற்று, விளங்கும்; பிரிவினை உணர்ச்சியும் மேலோட்டமாக இருந்து வரும், ஆழத்தில் தேய்ந்து வரும்.

2022-08-14

Thol:

"நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவைக் கண்டுபிடிக்க முயலும் போது, வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் உண்டு..."

நான் ஒரு தனித்த உயிருள்ள பொருள், என்னைப் போல் பிற தனித்த உயிருள்ள பொருள்கள் உள்ளன, மேலும் உயிரற்ற பொருள்கள் உள்ளன என்ற அனுமானத்தில் 'நமக்குள் இருக்கும் ஆத்மாவை உணர்வது' என்பது வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தரலாம். ஆனால் அதுவும் ஆத்மாவின், ஆத்மாவுக்குள், ஆத்மாவால் தோன்றும் ஒரு தோற்றமே.

அதே போல் கடந்த, நிகழ், எதிர்காலங்கள் உள்ளன என்ற அனுமானத்தில் வாழ்க்கை ஓட்டமும் அதற்கு அர்த்தம் என்ன‌ என்ற தேடுதலும் இருக்கலாம். ஆனால் கால ஓட்டமும் வாழ்க்கை ஓட்டமும் அதே தோற்றத்தின் பகுதிகளே.

நான் பிற என்ற பிரிவினை உணர்ச்சியே ஒரு தோற்றமாக இருக்க (அனுமானத் தோற்றமாக), அதற்கு என்ன வாழ்க்கை, அவ்வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் என்பன இருக்க முடியும்?

நாம் எப்போதுமே ஆத்மாகவே இருக்கிறோம். வேறு எதுவாகவும் இருக்க வழியில்லை. எனவே இது தெளிவான பின்னும் வழக்கம் போல் அர்த்தம் தேடலும், ஆத்மாவைத் தேடுதலும் தொடரும். ஆனால் அவை மற்ற எல்லாத் தேடல்களைப் போலத் தோற்றங்களே. இத்தெளிவிற்குப் பின் எதுவும் செய்ய வேண்டியதும் இல்லை; செய்து வருவதை நிறுத்தவோ மாற்றவோ வேண்டியதும் இல்லை; ஆனால் தானாக, அதுவாக அவை நடக்கலாம்.

நாம் கோலி, கிட்டிப்புள், கிரிக்கெட் போன்றவற்றை விளையாடுவதை ஒரு நாள் தீவிரமாக யோசித்து தீர்மானம் செய்து நிறுத்தி விடவில்லை. அவை தாமாக நம்மிடமிருந்து விலகி விட்டன. அதே போல் தான் மற்ற எல்லா ஆர்வங்களும். அவை பொருள், உறவு, புகழ், மொழி, இலக்கியம், அரசியல், சமூக சீர்திருத்தம், சமூக நீதி, மோட்சம், வீடுபேறு ஆர்வம் எனப் பலவாறாகத் தாமாக வந்து தாமாக விலகும். அதற்கான சூழல்களும் தூண்டுதல்களும் தாமாக அமையும்.

இவை அனைத்தும் தோற்றத்தின் பகுதிகளே. உண்மையில் இவை எவையும் இல்லை; நடக்கவும் இல்லை. தூய விழிப்புணர்வு மட்டுமே உள்ளது, அது இவை அனைத்தையும் தன்னில் அறிந்துணர்கிறது. காட்சியில் (தோற்றத்தில்) ஈர்க்கப் பட்டு மகிழ்ச்சி, துயரம், பயம், அமைதி, ஆரவாரம்... என உழலலாம். ஆனால் அவை திரைப்படத்தைப் பார்க்கும் போது திரையில் தோன்றும் ஒளி ஆட்டங்களில் ஈர்க்கப்பட்டு எல்லா உணர்ச்சிகளையும் அனுபவிப்பது போலவே ஆகும்.

திரையில் தோன்றும் எப்பேர்ப்பட்ட தீவிரமான நிகழ்வுகளில் (காதல், கொலை, பாசம், பயம், வெறுப்பு, தியாகம், பெருந்தன்மை...) ஈர்க்கப்பட்டாலும் அவ்வுணர்ச்சிகளை அனுபவித்தாலும் ஒரு வினாடி கூட நாம் அது திரையில் தோன்றும் காட்சியே என்பதை மறப்பதில்லை. ஒவ்வொரு கணமும் நாம் 'இது திரைப்படம், வெறும் காட்சி, எல்லாம் நடிப்பு, உண்மையில் எதுவும் நடக்கவில்லை' என்று நாம் வாய் வார்த்தையாக நினைவுபடுத்திக் கொள்வதில்லை; ஆனால் வார்த்தை, சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட உள்ளுணர்வாக அறிவோம்.

அதே போல் இந்நனவு மற்றும் கனவுக் காட்சிகளும் ஆகும். அவற்றில் நாம் (நம் சுயம்) மூழ்கித் திளைக்கலாம். ஆனால் நாம் (நம் சுயம்) 'இது வெறும் காட்சி, உண்மையில் எதுவும் நடக்கவில்லை' என்று வாய் வார்த்தையாக நினைவுபடுத்திக் கொள்ளத் தேவையில்லாமல் வார்த்தை, சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட உள்ளுணர்வாக அறிவோம்.

இந்த உள்ளுணர்வு அறிதலை, எப்போதும் உள்ள உண்மையைப் பற்றிப் பேசப் போனால், தேடினால், அடைய முயன்றால் அதுவும் காட்சியின் ஒரு பகுதி ஆகி விடும்.

எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு திரைப்படத்தில் ஒரு கதைப் பாத்திரம் மற்றொரு கதைப் பாத்திரத்திடம், 'நம் உண்மை இருப்பு இந்த உடல், மன‌த் தோற்றம் அல்ல; நாம் இவை அனைத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒளியாக எப்போதும் இருக்கிறோம். அவ்வொளி ஒன்றே. அது நம் அனைவருக்கும் பொதுவானது. அது நாம் பார்க்கும் உயிர், உயிரற்றவை எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டு ஆனால் அவற்றால் பாதிக்கப்படாமல் எப்போதும் போலவே இருக்கிறது. அதுவே சாசுவதமான உண்மை; மற்ற‌வை அனைத்தும் நிலைக்காதவை; தோன்றி மறைபவை. அவ்வுண்மையை நாம் தேடி உணர வேண்டும். அதுவே நம் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம்' என்று சொல்வதாக வைத்துக் கொள்வோம். அப்படிப் பேசிக் கேட்கும் நிகழ்வும் அத்திரைப்படத்தின் ஒரு காட்சியே. அந்தக் காட்சியை வெளிப்படுத்துவதும் அதே ஒளிதான்.

சூரியன் - ஆத்ம சொருபம்

சூரியன் - ஆத்ம சொருபம்

2021-10-05

இக்கணமே, ஒவ்வொரு கணமுமே உண்மை இருப்பால் தான் ஒளிர்கின்றது.

போய்ச் சேர வேண்டியது இப்போது இருக்கும் இடமே / கணமே.

We are already / always home!

இது பூன்ஜாஜி என்பவர் சொன்னது. அவர் பாபாஜி என்றும் அழைக்கப்பட்டார்.

https://en.wikipedia.org/wiki/H._W._L._Poonja

மேற்கண்ட ஒப்பிட்டை அவருடை பேட்டியில் படித்துள்ளேன்.

அதில் ஒன்றைக் குறிப்பிட மறந்து விட்டேன்.

மேலே அவர் சொன்னதைத் தொடர்ந்து நாம் கீழ்க்கண்டவாறு புரிந்து கொள்ளலாம்.

இதை எழுதுவதும் படிப்பதும் அதுவே.

எல்லாம் இறை / இயற்கை ஆற்றலே; அதன் வெளிப்பாடே.

Shan: And where did the water come from? Sun?

அவனுக்குக் கழுதை போலக் குரல் என்று சொன்னால் அது குரலுக்குத் தான் ஒப்பீடே தவிர, அவனுக்குக் கழுதை போல ஐந்தாவது கால் எங்கே என்று கேட்கக் கூடாது (take it in the lighter vein).

உவமானங்கள், எடுத்துக்காட்டுகள் எல்லாக் கோணங்களிலும் பொருந்தி வர வேண்டிய அவசியமில்லை.

They are similar but not identical.

Particularly for the nameless / formless reality of reality there can be nothing to compare. Because, anything said / compared is within the same reality.

This is one of the important conceptual obstacles to see through to 'get' it. There are other conceptual obstacles like 'sense-of-separation', 'words-are-not-what-they-stand-for' etc.

ஆத்ம சொருபம் என்ற வார்த்தை பிடிக்கவில்லை என்றால் பிடித்த சொல்லைப் போட்டுக் கொள்ளலாம். ஆனால் எந்தச் சொல்லும் குறியீடே தவிர அது எதைக் குறிக்கிறதோ அதுவன்று.

வாக்கு, மனம், பெயர் (நாமம்), வடிவம் (ரூபம்) கடந்த ஒன்று உளதா இல்லையா என்பதே தேட வேண்டியது, உணர வேண்டியது, அப்படித் தேடுவதே, உணருவதே அது என்று புரியும் வரை.

Shan:

A lot of assumptions. Nameless / formless reality? I'm sure you know about the pink elephant which is invisible except for those who 'get' it.

It is a tautology. So, can't be argued.

Yes, you are right. It can't be argued. It is either seen or not seen; 'got' or 'not-got'; cannot be given as there is nothing to give. In fact, there is no need to 'get' it unless one wants to. One needs to follow the pointers not argue with the sign posts to get to the destination. You are using all the correct words but... not getting the meaning.😌

Let us, for the sake, take the example of someone claiming to see a pink elephant in the room but others are not 'get'ting it.

There is a shared / deeper hallucination and unshared (personal) / shallower hallucination which has been explained in our email exchanges.

So, someone seeing a pink elephant when others are not, is a personal / shallower hallucination.

There are many shared visual illusions (plenty online).

There is synesthesia where one sees specific colours for each number and many more like that.

All such examples can make one curious to investigate...

“When one person suffers from a delusion, it is called insanity. When many people suffer from a delusion it is called a Religion.”
― Robert M. Pirsig, Zen and the Art of Motorcycle Maintenance: An Inquiry Into Values

https://www.goodreads.com/author/quotes/401.Robert_M_Pirsig

Shan:

Not got because it's not there? Is that not something one should consider?

Yes, it is a possibility. To rule it out is a sloppy thinking and not ruling it in and investigating indicates many things: not-passionate, not-curious, not-open, not-ready, conceptual imprisonment, hold of existing beliefs, intellectual laziness (this is definitely not in your case)....

ஆன்ம விசாரணை (enquiry / investigation / experimentation...) என்றுதான் சொல்லப்படுகிறதே தவிர ஆன்ம நம்பிக்கை என்று சொல்லப்படவில்லை.

Shan:

When one person suffers from delusion and thinks he has found the truth, he is a spiritual master.

-- Shanmugananda

While the statement is (kind of) true, the assumption that it is just one person is totally wrong and selecting data according to one's bias.

There is no spiritual master here and anywhere. There are, of course, fakes aplenty; even in Gopal tooth powder (போலிகளைக் கண்டு ஏமாறாதீர்கள்)! So, anybody who understood it, claimed, that there is nothing to get it and everybody is already so. Only when someone seeks they point it out. That is why there is no need to get it, unless one wants to.

I have no special knowledge or revelation. All I do (did) is to connect the dots of freely, openly available knowledge and day-to-day experience.

The age of 'guru / master' is fading away. It is more of friends sharing, the current trend.

“The law of gravity and gravity itself did not exist before Isaac Newton." ...and what that means is that that law of gravity exists nowhere except in people's heads! It 's a ghost!"

Mind has no matter or energy but they can't escape its predominance over everything they do. Logic exists in the mind. numbers exist only in the mind. I don't get upset when scientists say that ghosts exist in the mind. it's that only that gets me. science is only in your mind too, it's just that that doesn't make it bad. or ghosts either."

Laws of nature are human inventions, like ghosts. Law of logic, of mathematics are also human inventions, like ghosts."

...we see what we see because these ghosts show it to us, ghosts of Moses and Christ and the Buddha, and Plato, and Descartes, and Rousseau and Jefferson and Lincoln, on and on and on. Isaac Newton is a very good ghost. One of the best. Your common sense is nothing more than the voices of thousands and thousands of these ghosts from the past.”

― Robert M. Pirsig, Zen and the Art of Motorcycle Maintenance: An Inquiry Into Values

“But to tear down a factory or to revolt against a government or to avoid repair of a motorcycle because it is a system is to attack effects rather than causes; and as long as the attack is upon effects only, no change is possible. The true system, the real system, is our present construction of systematic thought itself, rationality itself, and if a factory is torn down but the rationality which produced it is left standing, then that rationality will simply produce another factory. If a revolution destroys a systematic government, but the systematic patterns of thought that produced that government are left intact, then those patterns will repeat themselves in the succeeding government. There’s so much talk about the system. And so little understanding.”

― Robert M Pirsig, Zen and the Art of Motorcycle Maintenance: An Inquiry Into Values

It is the pattern / habit of thought that is the root cause of personal as well as social problems / suffering and to change that is the proper solution.

The power of knowledge is the power to transform the persons who has gained that knowledge - to change the person's thoughts and actions; if this doesn't happen it is just intellectual and superfluous; can be used to cheat oneself and others and that happens a lot.

தொல்தமிழ் - tholthamiz

Thursday, 15 September 2022

மதம் மறையுமா? Do we still need religion?

The big idea: do we still need religion?

Robin Dunbar | The Guardian

Further reading

Saturday, 3 September 2022

தேசியம் என்ற கட்டுக்கதை - Do we need a national story?

The big idea: do we need a national story?

Further reading

Sunday, 14 August 2022

தூய விழிப்புணர்வே நாம்

சூரியன் - ஆத்ம சொருபம்