The Model of Reality IS NOT the Reality

 2022-03-04

The Model of Reality IS NOT the Reality

Deva:

2022-02-28

Excerpts:

 

IS THERE A GOD? - Brief Answers to the Big Questions - Stephen Hawking

 

Cosmic cookbook

 

1. The first is matter—stuff that has mass.

2. The second is energy

3. The third thing we need to build a universe is space.

 

So where could all this matter, energy and space come from?

insights of  Albert Einstein.  Einstein realised something quite extraordinary: that two of the main ingredients needed to make a universe —mass and energy—are basically the same thing, two sides of the same coin if you like. His famous equation E = mc(2)  simply means that mass can be thought

of as a kind of energy, and vice versa. So instead of three ingredients, we can now say that the universe has just two: energy and space.

 

where did all this energy and space come from?  - Big Bang.

 

The secret lies in one of the strangest facts about our cosmos. The laws of physics demand the existence of something called “negative energy.

 

Simple analogy

 

Imagine a man wants to build a hill on a flat piece of land. The hill will represent the universe. To make this hill he digs a hole in the ground and uses that soil to dig his hill. But of course he’s not just making a hill —he’s also making a hole, in effect a negative version of the hill. The stuff that

was in the hole has now become the hill, so it all perfectly balances out. This is the principle behind what happened at the beginning of the universe.

 

When the Big Bang produced a massive amount of positive energy, it simultaneously produced the same amount of negative energy. In this way, the positive and the negative add up to zero, always. It’s another law of nature.

 

So where is all this negative energy today? It’s in the third ingredient in our cosmic cookbook: it’s in space.

 

This may sound odd, but according to the laws of nature concerning gravity and motion—laws that are among the oldest in science—space itself is a vast store of negative energy. Enough to ensure that everything adds up to zero.

 

The positive side of things—the mass and energy we see today—is like the hill. The corresponding hole, or

negative side of things, is spread throughout space.

 

So what does this mean in our quest to find out if there is a God? It means that if the universe adds up to nothing, then you don’t need a God to create it. The universe is the ultimate free lunch.

When people ask me if a God created the universe, I tell them that the question itself makes no sense. Time didn’t exist before the Big Bang so there is no time for God to make the universe in. It’s like asking for directions to the edge of the Earth—the Earth is a sphere that doesn’t have an edge, so looking for it is a futile exercise.

 

Finally

 

No heaven and afterlife either. when we die we return to dust.  we live on, in our influence, and in our genes that we pass on to our children.

Thol:

Yes, there is no need for a God to create the universe.

Because universe is not created. It IS. It appears to be created in our model of the universe. Only our model (our interpretation of our observation and calculation) suggests that the universe was created. Universe doesn't come to us and say that it was created in our direct experience.

We confuse the model with the reality.

One may say all we have is model; all we can have is model; all we can ever hope to have is model. That may be so. But, that doesn't make the model = reality.

According to Hawking's logic (that a hole is created when a mountain is built), big bang should have a counterpart of big crunch. Where is it? How to verify?

We forget that the laws of physics will not create the universe or anything for that matter. The laws of physics (or chemistry...) are our models built on our observations. Of course it is verified and confirmed by predicting based on the model. That only verifies our model and says nothing about what and how things really ARE.

Big bang itself is a model (projected calculation) based on our observations.

We will never confuse a map of Chennai with actual Chennai. If a map of Chennai helps me correctly to find a street / house, I will not assume that the map is Chennai. But, we readily assume our model of reality is the reality!

Book extract:

Materialism and science

It is important to keep in mind the difference between materialism as a metaphysics and scientific theories as models. Many people – including many scientists – easily confuse the two, mistakenly construing the empirical evidence collected from nature through the scientific method to lend direct support to the materialist metaphysics. Were that to be so, materialism wouldn’t be a psychosocial phenomenon, but a scientific conclusion. However, that is not so. Empirical data proves the models of science under certain conditions, not the metaphysical interpretation of such models. Allow me to elaborate on this.

The scientific method allows us to study and model the observable patterns and regularities of nature. For instance, the observation that objects consistently fall when dropped – a regularity observed anywhere on the surface of the planet – allows us to infer the law of gravity. The observation that crystals form according to symmetrical shapes allows us to infer specific patterns of crystallization for different materials. By observing the consistency of these patterns and regularities, we can create mathematical models capturing them, run such models as computer simulations, and then predict how similar phenomena will unfold in the future. Such an ability to model and predict the phenomena of nature lies at the heart of the technological prowess of our civilization and represents the main social value-add of science.

 

But our ability to model the patterns and regularities of reality tells us little about the underlying nature of things. Scientific modeling is useful for informing us how one thing or phenomenon relates to another thing or phenomenon – this being precisely what mathematical equations do – but it cannot tell us what these things or phenomena fundamentally are in and by themselves. The reason is simple: science can only explain one thing in terms of another thing; it can only explicate and characterize a certain phenomenon in terms of its relative differences with respect to another phenomenon.

For instance, it only makes sense to characterize a positive electric charge relative to a negative electric charge; positive charges are defined in terms of their differences of behavior when compared to the behavior of negative charges, and the other way around. Another example: science can explain a body in terms of tissues; tissues in terms of cells; cells in terms of molecules; molecules in terms of atoms; and atoms in terms of subatomic particles. But then it can only explain one subatomic particle in terms of another, by highlighting their relative differences. Science cannot explain the fundamental nature of what a subatomic particle is in itself, since all scientific explanations need a frame of reference to provide contrasts. 

Capturing the observable patterns and regularities of the elements of reality, relative to each other, is an empirical and scientific question. But pondering about the fundamental nature of these elements is not; it is a philosophical question. The problem is that, in recent decades, scientists who have little or no understanding of philosophy have begun to believe that science alone can replace philosophy. This dangerous combination of ignorance and hubris has done our culture an enormous disservice, which was exacerbated by the fact that scientists are over-represented in our society’s acknowledged intellectual elite, to the detriment of artists, poets, psychologists, philosophers, etc. 

Childishly emboldened by the technological success achieved by our civilization, many scientists have begun to believe that the scientific method suffices to provide us with a complete account of the nature of existence – that is, with a complete ontology. In doing so, they have failed to see that they are simply assuming a certain metaphysics – namely, materialism – without giving it due thought. They have failed to see that the ability to predict how things behave with respect to one another says little about what things fundamentally are. 

We, as a society, are guilty, by ignorance or omission, of allowing science to outreach its boundaries on the basis of the equivocated assumption that technological prowess is proof of some deep scientific understanding of the underlying nature of reality. Let us put this in context with an analogy: one needs to know nothing about computer architecture or software in order to play a computer game well and even win; just watch a five-year-old kid. Playing a computer game only requires an ability to understand and predict how the elements of the game behave relative to one another: if your character shoots that spot, it scores points; if your character touches that wall, it dies; etc. It requires no understanding whatsoever of the underlying machine and code upon which the game runs. You can be a champion player without having a clue about Central Processing Units (CPU), Random-Access Memories (RAM), Universal Serial Buses (USB), or any of the esoteric computer engineering that makes the game possible. All this engineering transcends the ‘reality’ accessible empirically from within the game. 

Yet, the scientific method limits itself to what is empirically and ordinarily observed from within the ‘game’ of reality. Scientific modeling requires little or no understanding of the underlying nature of reality in exactly the same way that a gamer needs little or no understanding of the computer’s underlying architecture in order to win the game. It only requires an understanding of how the elements of the ‘game,’ accessed empirically from within the ‘game’ itself, unfold relative to one another.

On the other hand, to infer things about what underlies the ‘game’ – in other words, to construct a metaphysics about the fundamental nature of reality – demands more than the empirical methods of science. Indeed, it demands a kind of disciplined introspection that critically assesses not only the elements observed, but also the observer, the process of observation, and the interplay between the three in a holistic manner; an introspection that, as such, seeks to see through the ‘game.’ The construction of a metaphysics demands, thus, the methods of philosophy. 

Our culture has become so blindly enamored with technology that we allowed science, on the basis of a misunderstanding, to be overrepresented in our intellectual elite. The damaging consequences of this mistake are felt with increasing intensity in the culture, in the form of a materialist paradigm that, while unsubstantiated – as I will attempt to show in this and subsequent chapters – dissolves all meaning and hope out of human life. It is time we corrected this. 

It is time we understood that physics, while valuable and extremely important, just models the elements of the ‘game’: where to shoot, which wall to avoid, etc. The true underlying nature of reality – the inner workings of the computer running the game – is an issue of metaphysics; an issue of philosophy. It  requires different methods to be properly assessed and understood. 

For as long as scientists like Stephen Hawking (sender's note: he claimed philosophy is dead) are allowed to make preposterous pseudo-philosophical pronouncements and not be either ignored or thoroughly ridiculed by the mainstream media – in exactly the same way that, say, a famous artist would be ridiculed or ignored for making pseudo-scientific statements – our culture will fail to understand the nature of our predicament. 

    - Book: Why Materialism Is Baloney

    - Author: Bernardo Kastrup

From the Foreword to the above book:

As such, it is regrettable that some practitioners of science – and even some philosophers of science – have now taken on the attitude that scientism is the only valid approach to

human knowledge. The idea that science, and science alone, exhausts the human potential has grown into a boy too big for his britches. Behind this monstrous presumption is the highly metaphysical view of materialism. One should make no mistake here: metaphysical beliefs distort science, for any kind of metaphysics is, in and of itself, contradictory to science’s own purposes as an open-ended search for truth. That does not mean a scientist cannot have a metaphysical view; but this view cannot impinge on the interpretation of  observations. Scientism today is doing what the Church did in the fifteenth century: forcing theory to fit a predetermined metaphysics. 

In the pursuit of an external truth, scientistic materialism has forgotten the internal, most fundamental reality of human existence: we can know nothing but that which appears in our own mind. Our mind is our reality and, when we attempt to reify either the subject or the object, we chase our own tail at light speed. The ontological vertigo produced by this exercise has extended to the point where materialist philosophers, such as Daniel Dennett, Owen Flannigan, and Pamela and Paul Churchland, tell us that consciousness itself does not exist. And, as if this were not enough, they utter this pronouncement with the smugness and self-assuredness of a Pat Robertson or Jerry Falwell.

How can anyone of us take seriously someone who stands up and pronounces that his or her own mind does not exist? Truly, this is a kōan worthy of a Zen Patriarch. It is, in fact, the very opposite of not only Buddhist thinking, but also common sense. And not a common sense based merely on the obvious, but on the most primal reality of the

human condition.

    Shogaku Zenshin Stephen Echard Musgrave Roshi. 

    Director of the Zen Institute of San Diego, California. 

    Author of Zen Buddhism, Its Practice and the Transcendental Mind.

Morality - Advaithi

 

2022-02-28

Morality - Advaithi

Shan:

"Morality, as far as I could see, originates in atheism and the realisation that no higher power is coming along to feed the hungry or lift the fallen. Mercy is left entirely to us."

    - Barbara Ehrenreich

Thol:

https://www.theguardian.com/books/2014/apr/18/barbara-ehrenreich-atheist-religious-encounter-living-with-a-wild-god

I searched and found the above quote in this 'edited extract from Living With A Wild God: A Non-Believer's Search For The Truth About Everything, by Barbara Ehrenreich'.

As many times stressed in our discussions, what we make of our experience is the difference. Similar 'mystical' (as Barbara had when she was 17) experiences led other people to pursue a different path and they made sense of their experiences in a completely different way. Which or who is right? Under one interpretation of such experience questions (and answers) like this, will drop away.

"Ah, you say, this is all in your mind. And you are right to be sceptical; I expect no less. It is in my mind, which is a less than perfect instrument. But this is what appears to be the purpose of my mind, and no doubt yours as well, its designated function beyond all the mundane calculations: to condense all the chaos and mystery of the world into a palpable Other or Others, not necessarily because we love it, and certainly not out of any intention to "worship" it. But because ultimately we may have no choice in this matter. I have the impression, growing out of the experiences chronicled here, that it may be seeking us out." (last paragraph from the above extract)

I would like to end the above as '... IT (nature) is seeking it-self out'. 

Shan (as he told me) had a few 'mystical' experiences. I had none. But, as I explored and connected the dots, I understood every experience is special; if one wants to call them 'mystical', they are. 

The experience is the only reality we have. What we infer from that varies. Finding out which inference makes sense, simple, parsimonious etc is like a detective work. You don't conclude your investigation with just one evidence / pointer / circumstantial match / gut feeling... You need many and they should back up each other / hang together in a consistent way. As Sherlock Holmes would say, 'When you have eliminated all which is impossible, then whatever remains, however improbable, must be the truth'. 

The logical analysis part of Advaita is doing the same by eliminating one by one as (neti neti - not this, not that) like you are not the body, you are not the mind...

***

As to the quote ("Morality, as far as I could see, originates in atheism and the realisation that no higher power is coming along to feed the hungry or lift the fallen."), it is a bit disappointing that a well thinking author could not see that belief or disbelief in God may or may not be the source of one's morality. An atheist can be immoral and a theist can be moral and vice versa. This is our day to day experience. 

===========

https://en.wikipedia.org/wiki/Morality 

Morality (from Latin: moralitas, lit. 'manner, character, proper behavior') is the differentiation of intentions, decisions and actions between those that are distinguished as proper (right) and those that are improper (wrong).[1] Morality can be a body of standards or principles derived from a code of conduct from a particular philosophy, religion or culture, or it can derive from a standard that a person believes should be universal.[2] Morality may also be specifically synonymous with "goodness" or "rightness".

===========

Though morality can be derived from many (second order) sources like philosophy, religion, culture etc., ultimately all of them evolved for and by our social-living (சமூக வாழ்க்கை) . So, that is its real source (origin).

***

Thanks to Shan for sending this quote and helping me learn about this. It is good we have a talented opponent (in understanding the nature of reality) in our group to stimulate exploration.

Even though I would like Shan to appreciate the logical consistency in my writings, I much prefer he doesn't agree with me and keep throwing challenges!

2022-03-01

Shan:

I need to explain the mystical experiences I have had. Typically, my state of mind is driven by external events. I feed happy if read a good book, eat good food, when near the sea, etc. Similarly I feel sad when something bad happens. Non-typically, I also feel sad or happy without any external triggers. In almost all such cases, the cause was not proximate but happened a few hours or even a few days ago. A careful analysis of my state of mind reveals the cause and the causal chain for the state of my mind.

There are very few exceptions to this and these are what I consider 'mystical' experiences. Without going into details of these experiences, there experiences are also based on certain physical things except that the causal connection is not well established. I am not converting these mystical experiences into quotidian events for the sake of argument. I do consider them exceptional events. At the same time, I have reasons to believe that these are based on physical events and nothing more.

I do appreciate the logical consistency of your conjectures. Here are a few more logically consistent conjectures that are not disprovable for you to mull over.

1. Everything we see and perceive was created just 3.2495..... seconds ago. So, all the history books, fossil records to cosmic background radiation were not things that evolved over a period of time but created in situ.

2. We all live in a simulation. Could be that the simulators are also simulated ad infinitum...

3. Thol's conjectures about the nature of reality.

4. No one exists except Shan.

5. No one exists (this may be easy to disprove but not really. If you can get your hands on the book On Having No Head: Zen and the Rediscovery of the Obvious Douglas Harding, please read it in case you have not read it earlier. In it argues that none of us have have heads but have arms and legs and so on. He means this not figuratively but literally. It is very difficult to counter his arguments.

All of the above are self consistent. In case you wonder why I have not included science in this, it is not a self consistent system. So, it does not count.

Thol:

It is not enough to list arbitrarily made-up 'consistent' conjectures. We need to use our direct experience (the only given) and method-of-inference (logic, reason, intuition, simplicity, no or less assumptions, parsimony, verifiable by others using the same method...) to justify them. That is how you prove (get convinced) or disprove them. 

This proof / disproof is of different class (category) from the empirical proof of scientific models. This class of proof is more real as the inference is made by each person. There is no need to learn higher mathematics or believe experts (as we do in scientific models).

By the way, I didn't mean 'the logical consistency' of my statements alone but also the method-of-inference.

The experience is the only reality we have. What we infer from that varies. Finding out which inference makes sense, simple, parsimonious etc is like a detective work. You don't conclude your investigation with just one evidence / pointer / circumstantial match / gut feeling... You need many and they should back up each other / hang together in a consistent way. As Sherlock Holmes would say, 'When you have eliminated all which is impossible, then whatever remains, however improbable, must be the truth'. 

The logical analysis part of Advaita is doing the same by eliminating one by one as (neti neti - not this, not that) like you are not the body, you are not the mind...

Do you think your logically consistent conjectures (1 and 2) qualify to the above? I don't think so. 

But in a way no. 1 can be seen (through) by each person that past, present and future all appear at this instant (moment) only. This is the direct experience (proof) without any assumption, conceptual musing etc. In fact, this is consistent with the 'block universe' which is the logical result (accepted by the scientific community) of Albert Einstein's General Theory of Relativity (there is no space and time but only space-time).

I assert no. 3 qualifies.

No.4 is the logical conclusion if we follow the materialism that everything we perceive is the hallucination (copy of the supposed external world) within our brains. This is absurd and doesn't qualify to direct experience. Science (materialist metaphysics) is inconsistent precisely because of this. There may be other inconsistencies between its models like  standard model and quantum mechanics etc. Worth reading the following.

https://www.newstatesman.com/science-tech/2022/02/is-reality-a-hallucination-the-neuroscientist-anil-seth-thinks-so

No. 5 - I have read and known about Douglas Harding's headless method. It may sound weird but it is as simple as 'lip cannot kiss itself' and 'finger tip cannot touch itself' and so on. In anthropological research there is a discussion about when we got our sense-of-self and one of the points is that it started only when we saw our face (head) in some reflective surface like water. It is in the book 'User Illusion'. I had written about this book (to you, maybe in 2006/2007/2008) many years ago. 

The 'headless' experiment is supposed to work like Zen koans, to shock you out of your dream. We can ridicule headless experiment like we can Zen koans (for example, the clap of one hand). I would say it (headless experiment) is better than Zen koan and available to direct experience minus assumptions (that is a very big ask).

One can say it is weird that we want to ditch our direct experience and believe in inconsistent science (here I mean the materialist metaphysics mainly not empirically verified scientific models). Any inconsistencies between the models may be resolved as we make progress and changing the metaphysics will actually help that progress. An advaithi (they come in many flavours) can be a real friend of science, personal and social betterment and also a strong and effective enemy of organized religions, superstitions and all manner of exploitation.

When sometimes it is said 'no one exists' in these discussions, it means 'no separate entities' exist as we usually think. It is similar to saying this world is an illusion. It doesn't mean the world doesn't exist but it doesn't exist as we usually think - as a collection of separate objects; it only appears so. It is like saying a mirage is an illusion. But we see the mirage. It is there. But, it is not what we think (see as) it is (water).

We have to use the available (known) words to convey the new perspective but with a slight twist in the meaning.

Even in our day-to-day learning we build on what we learnt before. If we forget arithmetic we cannot do calculus. Similarly, we have to keep all the threads of our discussions in the mind to make sense and to 'see through' the game / play.

Thanks again Shan for triggering this output. From one side this can be viewed as 'Thol's conjectures about the nature of reality' in a personal way. But, from the other side, it can be seen as evolving in the interaction impersonally like any other natural process.

இரு தறுவாய்கள் - இரு பார்வைகள் (Two Contexts and Two Perspectives)

 2022-02-22

இரு தறுவாய்கள் - இரு பார்வைகள் (Two Contexts and Two Perspectives)

Many years ago, I had written the following (on 03-May-2007 to Shan) which is worth sharing.

There are two contexts and two perspectives. 

Contexts: Relative and Absolute. 

Perspectives: Separateness and Oneness. 

There are four combinations.

	Relative	Absolute
Separateness	(S-R) All the play with attachment, words can prove/disprove.	(S-A) inferring the oneness, words cannot prove / disprove, words can point; cannot practise, words will contradict, no resolution possible with mind,  mind has to give up.
Oneness	(O-R) All the play with detachment, point of reference has shifted, no desire to be this or that but watching this or that happens on its own accord.	(O-A) Nothing can be said, silence; peace.

1. Relative-context: Day-to-day life of body-minds.

2. Absolute-context: Looking at the illusion of relative-context. This is not exactly correct. Both (1 & 2) are within the illusion. But, there is no other way to communicate unless we are able to strike direct transmission (this is also not correct as who / which will communicate to whom / which, when all-there-is is IT aka existence / nature / awareness).

Perspective-S: ‘I’ as a separate individual having volition.

Perspective-O: There are no individuals to have or be deprived of volition.

Perspectives can be called contexts. Contexts can be called perspectives. They are not clear cut categories. It is enough if we understand the basis.

Sometimes one may abide in O-R (keeping quiet internally and flowing with the world and observing with detachment). Other times one may lose oneself in S-R fully. Some other times under the influence of S-A, one may share some insights like this.

These contexts and perspectives come and go (in our thoughts and words). When it is said ‘words cannot prove anything conclusively’, it is said in ‘absolute’ context with ‘separateness’ perspective. But, words can prove / save life / hang a murderer under ‘relative’ context with ‘separateness’ perspective as well as ‘oneness’ perspective.

There is nothing new or great about these contexts and perspectives. They are just convenient (conceptual) labels to remind ourselves to make better sense of ourselves when discussing or thinking to ourselves.

Added now:

Mixing these context-perspectives will not help to communicate effectively. One may not agree with these context-perspectives. One may see only S-R in which case we will have to first show the contradictions within S-R and point to the raw experiences (without conceptual layer / interpretation) of S-R (using some helper concepts like oneness, advaita which have to be thrown away after use; no clinging to them) to intuit all the context-perspectives. Raw experience of S-R is the only reality. The issue (illusion) is only what we make of it, what we understand it as.

‘Every level of illusion has to be transcended by using another illusion at the same level’

    --Ramana Maharshi

Ultimately there is no separateness / oneness or relative / absolute. They all come into play only when there is apparent sense-of-separation. The sense-of-separation (that we are separate from existence / nature) is not right or wrong (as it is an expression of existence / nature or whatever IS) but now it is understood as real as a concept and not really (concrete) real as taken before which is the root cause of everything - all manifestation (names and forms) including fear, suffering, dis-ease....

Even 'concept' and 'concrete' are labels and false split; they all need to be thrown away after understanding which will bring us back to where we started the exploration (seeking) but now everything looks the same as before as well as totally different forever. This is liberation which is ever present; this is (free will) freedom from willing (desire)!

We shall not cease from exploration

And the end of all our exploring

Will be to arrive where we started

And know the place for the first time.

            - T.S.Eliot (English poet)

"அத்வைதத்தை (O-A) நடைமுறை வாழ்க்கையில் கடை பிடிக்க முடியாது. அதே சமயம் அது (அத்வைதம்) குறித்த தெளிவு, உறுதி நடைமுறை வாழ்க்கையைப் பாதிக்காது மாற்றாது (O-R) என்பதும் தவறு. "

தன்னிச்சை, கடவுள் நம்பிக்கை, நாத்திகன், மாறா ஒன்று ‍(ரமணரின் பதில்கள்)

2022-02-18

தன்னிச்சை, கடவுள் நம்பிக்கை, நாத்திகன், மாறா ஒன்று ‍(ரமணரின் பதில்கள்)

அனுதினமும் ஸ்ரீ பகவானுடன்

தேவராஜ முதலியார் நாட்குறிப்பிலிருந்து ‍- மார்ச் 16, 1945 முதல் ஜனவர் 4, 1947 வரை

பக்கம் 21

8-9-45 காலை:

பெஜவாடா சுப்பராவ் பகவானிடம் “கற்பனைக்கும் தோற்றத்திற்கும் என்ன வித்தியாசம்?” எனக் கேட்டார்.

பகவான்: ஒன்று தன்னிச்சையானது, மற்றது அப்படியல்ல. ஆயினும் தொடக்கத்தில் இல்லாவிட்டாலும், பகுத்தறிவின் கடைசியில் தோற்றத்தையும் தன்னிச்சைப் பிரிவிலேயே சேர்க்க வேண்டும்.

சுப்பராவ்: கனவுகள் அங்கு (தன்னிச்சையில்) உருவாவதைப் போலவா? என்று கேட்டார்.

பகவான்: ஆமாம்.

மற்றொரு அடியார்: நம் விழிப்புநிலை வாழ்வும் நாம் உறக்கத்தில் காணும் கனவு போலவே என்று சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் கனவில் நாம் அதை நீக்கி விழித்துக் கொள்வதற்கு எவ்வித முயற்சியும் செய்வதில்லை. அதுபோலவே, கனவு போன்றதேயான நம் நனவு நிலையும் ஏன் தானாகவே முடிவுக்கு வந்து, நம் முயற்சி இல்லாமலேயே, உண்மை விழிப்பான ஞானநிலையில் கொண்டு சேர்க்கக் கூடாது?

பகவான்: விழிப்பு நிலையான இந்தக் கனவை நீக்க நீ முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று நீ நினைப்பதும், உண்மையான விழிப்பு நிலையாகிய ஞானத்தை அடைவதற்கு முயற்சி செய்வதும், அனைத்தும் அந்தக் கனவின் அங்கங்களே. ஞானமுற்றபின், தூக்கத்தில் கனவு என்பதோ, அல்லது விழிப்பு நிலை என்பதோ இல்லை (என்பதுடன்) 'நான்' எனும் உண்மை நிலை மட்டுமே உள்ளது என்பதை அறிவாய்.

பக்கம் 231-233

22-3-46 பிற்பகல்

பின்னர் சுவாமி, “ஆன்மசாக்ஷாத்காரத்திற்கு உத்தமமான வழி எது?” என்று கேட்டார்.

பகவான்: 'நான் உள்ளேன்' என்பதுதான் சாஸ்வதமான, அனைவருடைய சுய விளக்கமான பிரத்யக்ஷமான அனுபவம். 'நான் இருக்கிறேன்' என்பது போல் வேறெதுவும் அவ்வளவு பிரத்யக்ஷமாக இல்லை. மக்கள் எதைப் பிரத்யக்ஷம் என்கிறார்களோ, அதாவது புலன்களின் மூலம் கிடைக்கும்

அனுபவத்திற்கும் பிரத்யக்ஷத்திற்கும் மிகுந்த வித்தியாசம் உண்டு.

ஆன்மா மட்டுமே 'அது' (பிரத்யக்ஷம்). பிரத்யக்ஷம் என்பது ஆன்மாவின் மறுபெயர். அதனால் ஆன்மவிசாரம் செய்து 'நான் உள்ளேன்' என்றிருப்பதே நாம் செய்யவேண்டியது. ‘நான் இது', அல்லது 'நான் அது', என்றெண்ணுவது உண்மை அல்ல. ஆன்மாவிற்கு மறுபெயரான ‘நான் உள்ளேன்' என்பதே சத்தியம். நான் கடவுள் என்பது உண்மை அல்ல.

சுவாமி, “உபநிஷத்துக்களே 'நான் பிரம்மமாக உள்ளேன்' என்கின்றனவே” என்றார். 

அதற்கு பகவான், “அதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அப்படி அல்ல. பிரம்மம் 'நான்' என்று இருக்கிறது என்பதே அதன் அர்த்தம். 'நான் பிரம்மமா

யிருக்கிறேன்' என்பதல்ல. ஒருவன் 'நான் பிரம்மம்' 'நான் பிரம்மம்' என்று தியானிக்கும்படி அறிவுறுத்தப்படுகிறா னென்று எண்ணக்கூடாது. யாராவது ‘நான் மனிதன்' ‘நான் மனிதன்' என்று எண்ணிக்கொண்டே இருக்கிறானா? அவன் மனிதனா, மிருகமா, மரமா என்று சந்தேகம் எழுந்தாலொழிய அவனுக்கு 'நான் ஒரு மனிதன்' என்று ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லை. அதுபோல ஆன்மா ஆன்மாவே. பிரம்மம் ஒவ்வொரு பொருளிலும் உயிரிலும் 'நான், நான்' என்று துலங்குகிறது” என்றருளினார்.

அதற்கு சுவாமி, “பக்தனுக்கு பக்தி செய்ய ஒரு கடவுள் தேவை. அவனுக்குக் கடவுளும் இல்லை பக்தனுமில்லை ஆன்மாதான் உண்டு என்று கற்பிக்க வேண்டுமா?” என்று கேட்டார்.

பகவான்: நிச்சயமாக சாதனைக்குக் கடவுள் தேவையே. ஆனால் பக்தி மார்க்கத்தில்கூட, பூரண சரணாகதிக்குப் பிறகே சாதனை முழுமை பெறுகிறது. அகம்பாவத்தை அழித்துவிட்டால் ஆன்மா எப்போதும்போல் ஒளிரும் என்பதைத் தவிர வேறென்ன அதற்குப் பொருள்? எந்த மார்க்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தாலும் 'நான்' என்பதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. நிஷ்காம்ய கர்மத்தைச் செய்யும் ‘நான்', தான் தெய்வத்தைப் பிரிந்திருப்பதாக எண்ணி அவனை அடைய ஏங்கும் 'நான்', தன் உண்மை நிலையை விட்டு நழுவியதாக உணரும் 'நான்', இத்யாதி. இந்த 'நான்' என்பதின் மூலத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். பின் எல்லாச் சந்தேகங்களும் தெளிவாகி விடும். பகவத்கீதையில் எல்லா வழிகளும் ஆமோதிக்கப்பட்டாலும், ஞானியே உத்தமமான கர்மயோகி, உத்தம பக்தன், மிக உயர்ந்த யோகி என்றெல்லாம் கூறப்பட்டுள்ளது.”

சுவாமி மேலும் பிடிவாதமாக, “ஆன்ம விசாரமே உத்தம மென்று சொல்வதெல்லாம் சரிதான். ஆனால் நடைமுறையில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு ஒரு கடவுள் தேவைப்படுகிறது.”

பகவான்: பெரும்பாலானவர்களுக்குக் கடவுள் அவசியமே என்பது சரி. அவர்களும் கடவுளும் வேறல்ல என்று அறியும் வரை அவர்கள் கடவுளை நாடலாம்.

சுவாமி தொடர்ந்தார்: நடைமுறை வாழ்க்கையில் சாதகர்கள், மிகத் தீவிரமானவர்கள் கூட, மனம் தளர்ந்து, கடவுள் நம்பிக்கையை இழந்து விடுகிறார்கள். அவர்கள் நம்பிக்கையைப் புதுப்பித்து ஊக்குவிப்பது எப்படி? அவர்களுக்காக நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

பகவான்: கடவுளிடம் நம்பிக்கையில்லை என்றால் பரவாயில்லை. தன்னில், தான் இருப்பதாக நம்புகிறானா இல்லையா? அவன் எங்கிருந்து வந்தான் என்பதை (தன் மூலத்தை) கண்டுபிடிக்கட்டும். 

சுவாமி: அப்படிப்பட்ட மனிதன், தான் வந்த மூலம் தன் பெற்றோரே என்பான்.

பகவான்: அவ்வளவு அறிவிலியாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில் அவன் சாதகன் என்றுதான் முதலில் நீங்கள் ஆரம்பித்தீர்கள்.

பக்கம் 234

24-3-46

சுவாமி சம்புத்தானந்தாவின் கடைசிக் கேள்வியான, கடவுள் நம்பிக்கையை இழந்த மனிதனை, தன் மூலத்தைக் கண்டு பிடிக்கும்படி கூறினால், “தன் பெற்றோர்களே தனக்கு மூலம் என்று கூறுவான்” என்பதைக் குறிப்பிட்டேன்.

பகவான்: பெற்றோரே தன் மூலம் என்று சொல்லும் மனிதர்களும் இருப்பார்களா!

நான் கேட்டேன்: அப்படியானால் கடவுளையே நம்பாமல் ஜடப்பொருள்களை மட்டுமே உண்மை எனக் கொள்ளும் நாத்திகனைக் குறித்து நாம் என்ன சொல்ல முடியும்?

பகவான்: அவன் மெதுவாக, படிப்படியாக 'நான்' என்பதன் மூலத்தைக் கண்டு பிடிப்பான். முதலில் கஷ்டங்கள் அவனைத் தனக்கு அப்பாற்பட்ட, தன்னுடைய திட்டங்களை முறியடிக்கும் சக்தி ஒன்று உள்ளது; அது தனது கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற் பட்டது என்பதை உணர வைக்கும். பிறகு சடங்குகளில் ஆரம்பித்து முறையான வழிபாடுகளில் இறங்கி ஜபம், கீர்த்தனம், தியானம் இவற்றின் வழியே முதிர்ச்சி யடைந்து, விசாரணையைச் சென்றடைவான்.

பக்கம் 321

15-6-46

மாலையில் சந்நிதிக்குள் நான் சென்ற பொழுது பகவான், “நாம் பார்ப்பதெல்லாம் மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது; எப்போதும் மாறிக் கொண்டிருக்கும் இதற்கெல்லாம் ஆதாரமாக, மூலகாரணமாக ஏதோ ஒன்று மாறாததாக இருக்க வேண்டும்” என்றருளினார்.

சுப்பராமய்யா: இவையனைத்திற்கும் ஆதாரமாயிருப்பது மாறாததாக இருக்கவேண்டும் என்று கற்பனை செய்வதற்கு என்ன நிரூபணம் இருக்கிறது?

பகவான்: 'நான்' மாறாதது என்பது வெறும் எண்ணமோ கற்பனையோ அல்ல. அது எல்லோரும் உணர்ந்துள்ள ஓர் உண்மை. மாறிக்கொண்டிருக்கும் அனைத்துப் பொருள்களும் இல்லாத தூக்கத்தில் 'நான்' இருக்கிறது. அது கனவிலும் நனவிலும் இருக்கிறது. மற்றவை அனைத்தும் வருகின்றன போகின்றன. ஆனால் 'நான்' மாற்றமற்று இருக்கிறது.

ஆச்ரமத்திற்கு அடிக்கடி வரும் டாக்டர் எஸ். மணி (சென்னையில் உதவி இயக்குனர், பொது சுகாதாரத் துறை), பகவானிடம், “ஆனால் இப்பொருள்கள், அதாவது இந்த உலகம் தோன்றுவானேன்?” என்று கேட்டார்.

பகவான்: அது யாருக்குத் தோன்றுகிறது? நீர் பார்க்கிறீர்; அதனால் உலகம் இருக்கிறது. பார்ப்பவரைத் தவிர்த்து உலகம் தனியாக இருக்கிறதா? அது உம்மிடம் வந்து 'நான் இருக்கிறேன்' என்கிறதா? நீர் பார்ப்பதாக, உணர்வதாக சொல்வதைத் தவிர, அதன் இருப்பிற்கு வேறு என்ன நிரூபணம் உள்ளது?

நிலையில்லாக் காட்சியைக் காட்டும் / காணும் / காட்சியாகத் தோன்றும் நிலையானது எது?

 2022-02-18

நிலையில்லாக் காட்சியைக் காட்டும் / காணும் / காட்சியாகத் தோன்றும் நிலையானது எது?

• காலம், இடம் என்பதன் பொய்மை (அதாவது இக்கணத்தில் தோன்றுவதல்லாமல் வேறு இருப்பு இல்லை; கனவிலும் காலம், இடம் வருகின்றது என்பதுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக் கொள்ளலாம்)
• மாறும் காட்சிகளுக்கு ஆதாரமாக இருக்கும் மாறா ஒன்று (என்ன பெயர் வேண்டுமென்றாலும் அதற்கு வைத்துக் கொள்ளலாம்)
• அம்மாறும் காட்சிகளுக்குள் இந்த (நம்) உடல், மனம் என்பனவும் அடங்கும்.
• பிறப்பு, வாழ்வு, இறப்பு, இன்பம், துன்பம் என்பன நம் உண்மை இருப்பு அல்ல‌
• மாறா அவ்வொன்றே நம்மின் உண்மையான‌ இருப்பு (அறிவுணர்வு)
• நான் இந்த உடல் மனம் மட்டுமே என்ற தனித்த ஒன்று என்பது கருத்துச் சிறை.
• நானும் இருப்பும் ஒன்றே என்ற புரிதலில் நான் இந்த உடல் மனமும் தான் என்ற முழுமையில் சிறையும் (தளையும்) இல்லை; விடுதலை (மோட்சம்) என்பதும் இல்லை.
• காண்பான், காணுதல், காட்சி மூன்று (திரிபுடி trio) ஒரு சேர எழுந்து மறைகின்றன
• அம்மாறா ஆதாரமே (ஆன்மாவே) எல்லாத் தோற்றமாகவும் உள்ளது.
• அம்மாறா ஆதாரம் இருப்பாகவும் (சத்), அறிவாகவும் (சித்) பேரின்பமாகவும் (ஆனந்தம்) உள்ளது. இப்பேரின்பம் என்பது இன்பம் துன்பம் என்ற இரட்டைகளுக்கு (துவைதம், duality) அப்பாற்பட்டது.
• அம்மாறா ஆதாரமே எல்லையற்ற கட்டற்ற சுதந்திரம் (விடுதலை, வீடுபேறு, நிர்வாணம், மோட்சம்...); அதுவே நம் இயல்பு இப்போதே...
• அவ்வியல்பு மறக்கப் படலாம்; மறைக்கப் படலாம். ஆனால் நீக்க முடியாது; விலக்க முடியாது; துறக்க முடியாது..

இப்படியான அம்சங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தனித்தனியாகப் புரிந்து கொள்ள முயல்வது எல்லா ஐயங்களையும் (மறத்தல், மறைத்தல்) தீர்க்காது. ஆனால் முழுமையை நோக்கித் தள்ளும்.

இப்படியான புரிதல்கள் எல்லாமே ஒரே சமயத்தில் பொருந்தும் போதே முழுமை / உண்மை / வாக்கு மனம் கடந்த இருப்பு தெளிவாகிறது. 

பிரபஞ்சத்தின் நகைச்சுவை

 2022-02-18

பிரபஞ்சத்தின் நகைச்சுவை - Universal Joke

2022-02-05

தேவா:

 

இன்று படித்ததில்   பிடித்தது

பவுத்தர் ஆன்மா இல்லை என்பர். எல்லாம் சூனியமே. உலகத்தில் யாதொரு பொருளும் இல்லை. எல்லாம் சூனியமே. ஆன்மா என்பதும் சூனியமே.

சூனியான்மை வாதம் கூறுவோர் பொறி, மனம் முதலியவற்றை ஒவ்வென்றாக காட்டி இது ஆன்மாவா, இது ஆன்மாவா என கேட்டு, இல்லை என்ற பதிலைப் பெற்று ஆன்மா இல்லை என கூறுவர்.  

 

ஆனால் ஆன்மா இல்லை என மறுப்பதே உண்டு என உணர்த்தும் ...  எப்படி?

 

உடல், மனம் மற்றும் பொறி முதலியவற்றை எடுத்து ஆராய்ந்து, இது ஆன்மா அன்று என்று கழித்த அறிவு உள்ளதே, அவ்வறிவே ஆன்மா.

2022-02-05

தொல்:

ஆன்மா = அறிவுணர்வு = அறிதல் + அறிவதை உணர்தல். This is not the ‘soul’ of any individual person. This is the one impersonal field of awareness.

 

இது நம் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக உள்ளதாகச் சொல்லப்படும் நம்பப்படும் 'ஆவி' / 'ஆன்மா' என்பதைக் குறிக்கவில்லை. இது எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமாய், பின்புலமாய் உள்ள ஒரே அறிவுணர்வுப் புலத்தைக் குறிக்கிறது.

 

Even current physicalist scientists and philosophers (Daniel Dannett) claim free-will and self-consciousness are illusions, based on their version of interpretation of experimental results without realising the irony - who is saying this, who is self-conscious of saying this? Is this saying out of free will or predetermined?

இன்று பௌதீகவாதிகளாக உள்ள அறிவியல் அறிஞர்கள், தத்துவவாதிகள் (டேனியல் டென்னட்) கூட இச்சா சுதந்திரம், தன்னுணர்வு போன்றவை மாயை என்று அறிவியல் பரிசோதனை முடிவுகளுக்கு அவர்கள் பாணியில் பொருள் கொண்டு சொல்கிறார்கள். ஆனால் அப்படிச் சொல்வதில் உள்ள முரண்பாட்டை அவர்கள் அறிந்துள்ளார்களா? இவை மாயை என்று யார் சொல்வது? அப்படிச் சொல்வதை யார் அறிந்து கொள்வது? அப்படிச் சொல்லப்படுவது இச்சா சுதந்திரத்திலா அல்லது ஏற்கனவே முடிவு செய்யப்பட்டதாலா?

First you create a false separation of I and the rest and then split the ‘I’ into body and mind (physical and non-physical) and ask all sorts of unanswerable and unnecessary questions (do we have free will, is self-consciousness real, where did we come from…) and produce contradicting and conflicting answers and above all feel that you are doing a very intelligent work and progressing science / mankind, if not improving the universe. We cannot but laugh at ourselves! Maybe that is the idea! Universal joke!!

முதலில் நான் பிற என்று இருப்பைப் பிரிப்பது, பின் நான் என்பதை உடல் மனம் என்று பிரித்து கொள்வது பிறகு தேவையற்ற விடை காண முடியாத கேள்விகளைக் (இச்சா சுதந்திரம், தன்னுணர்வு உண்டா, நாம் எங்கிருந்து வந்தோம்...) கேட்டு அவற்றிற்கு முரண்பாடான, பொருந்தாத விடைகளைச் சொல்வது, இப்படிச் செய்வதை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அறிவுக் கூர்மையான ஆய்வு என்றும் அவ்வழி அறிவியலை, மனித குலத்தை, ஏன் பிரபஞ்சத்தையே முன்னேற்றுவதாக நினைத்துக் கொள்வது... வேடிக்கை தான், நம்மை நினைத்து நாமே சிரித்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். ஒரு வேளை அது தான் பிரபஞ்சத்தின் அர்த்தமோ? பிரபஞ்சத்தின் நகைச்சுவை!

Similar contradiction is in saying that evolution doesn’t have any goal (progress) and then talking about human beings accumulating knowledge and making progress (stone age, bronze age, agricultural age, industrial age, information age…). Have human beings somehow risen above evolution (natural process)? If this is not a belief in the supernatural, what is it? I am not making this up. Richard Dawkins (Author of Selfish Gene book) mentioned that ‘we humans alone have the capability to rise above our genes’. This is nothing but the religious concept of redemption hiding in rationality. Scientific blabberings are no less crazy than religious! 

இது போன்ற இன்னொரு முரண்பாடு என்னவென்றால் பரிணாம வளர்ச்சிக்கு எந்த நோக்கமும் இலக்கும் இல்லை என்று சொல்லிக் கொண்டே மனிதர்கள் அறிவைச் சேகரித்துப் படிப்படியாக (கற்காலம், உலோகக் காலம், விவசாயக் காலம், தொழிற்ப்புரட்சிக் காலம், தகவல் புரட்சிக் காலம்...) முன்னேறி வருவதாகவும் நம்புவது. மனித விலங்கு இயற்கை செயல்முறையைத் தப்பித் தாண்டி சென்று விட்டதா? இப்படி நம்புவது இயற்கை மீறிய அற்புதத்தை நம்புவதைப் போன்ற‌தல்லாமல் வேறு என்ன? இதை நாம் இட்டுக் கட்டவில்லை. மிகப் பிரபலமான உயிரியல் விஞ்ஞானி ரிச்சார்ட் டாக்கின்ஸ் (சுயநல மரபணு என்ற நூலின் ஆசிரியர்), 'மனிதர்கள் மட்டுமே மரபணு ஆதிக்கத்தை வெல்லக் கூடிய வாய்ப்பைப் பெற்றுள்ளார்கள்' என்று சொல்லியுள்ளார். மதங்கள் மனிதர்க்குச் சொல்லும் மீட்பு, இரட்சிப்பைப் (ஏசு மீட்பார், இரட்சிப்பார், கலியுக அவதாரம் மனித குலச் சீரழிவைத் தடுத்து மீட்டு எடுக்கும்...) போன்றதே இது; ஒரே வேறுபாடு இது பகுத்தறிவு, அறிவியல் என்ற போர்வைக்குள் ஒளிந்து கொண்டுள்ளது. இவை போன்ற அறிவியல் உளறல்கள் மத உளறல்களுக்கு சற்றும் சளைத்தவை அல்ல.

 

Science is an expression of nature and much more consistent, structured, intellectually exciting (albeit the underlying assumptions which cannot be proved) and useful but that is not the only valid domain of knowledge. Other domains (religion, spiritual, arts, literature, philosophy, metaphysics, politics, economics…) all have equal validity and usefulness as they are all expressions of the same nature/existence.

இயற்கையின் வெளிப்பாடான அறிவியல் (அத‌ன் அடிமட்டத்தில் நீரூப்பிக்கவோ பொய்பிக்கவோ இயலாத அனுமானங்களைக் கொண்டிருந்தாலும்) நன்கு கட்டமைக்கப்பட்ட, பெரும்பாலும் ஒன்றொடு ஒன்று ஒத்து பொருந்தி வருகின்ற, பெரும் உற்சாகத்தை, வியப்பை வழங்கக் கூடிய அதே நேரத்தில் அன்றாட வாழ்வுக்கு மிகவும் பயனுள்ள ஒன்றாகும். ஆனால் அது மட்டுமே செல்லுபடியான அறிவுத்துறை அன்று. மற்ற அறிவுத்துறைகளும் (மதம், ஆன்மீகம், கலை, இலக்கியம், தத்துவம், மீமெய்யியல், அரசியல், பொருளியல்...) செல்லுபடியானவையே; பயனுள்ளவை. ஏனெனில் அவையும் இயற்கையின் இருப்பின் வெளிப்பாடுகளே.

 

Validity and truth (right value) are not the same. Say in a database record of a person, in the field for date-of-birth a valid date (syntactically correct) may be stored but it may not be the correct value (semantically correct) of (DOB of) that person. Similarly science provides the right value in some context and other domains provide right values in other contexts. No frame of reference is absolute.

 

செல்லுபடியாவதும் சரியானதும் ஒன்று ஆகி விடாது. ஒருவரின் பிறந்த நாளைக் டேடாபேஸ்ஸில் (தரவுத்தளம்) பதிவு செய்யும் அட்டவணைப் புலத்தில் (டேபிள் பீல்ட்) நாள்காட்டியில் உள்ள எந்த நாளும் செல்லுபடியானதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது சரியான பிறந்த நாளாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதை ஒப்பிட்டுச் சரிபார்க்கும் போது தவறு தெரிய வரலாம். எடுத்துக்காட்டாக ஒருவர் வேலையில் சேர்ந்த நாளை விட அவரின் பிறந்த நாள் பின்னதாக இருக்க முடியாது. அதே போல் அறிவியல் ஒரு சூழலில் சரியான அறிவைத் / புரிதலைத் தரலாம்; பிற அறிவுத்துறைகளும் பிற சூழல்களில் சரியான அறிவைத் / புரிதலைத் தரலாம். எந்த ஒரு அறிவுத்துறைக்கும் முற்றான முழுமையான பார்வை, இருப்பு இல்லை. 

2022-02-06

ஒருவர்:

ஆன்மாவும் இல்லை;  ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. நமது உடலில் ஒரு இயக்கத்தின் வெளிப்பாடே உயிர் என கொள்ளலாம். அஃறிணையான ஒரு பொருளின் இயக்கம் ஏதாவது காரணத்தினால் தடைப்பட்டால் அது நின்று விடுகிறது. பின்னர் அதை சரி செய்தால் அது இயங்குகிறது.

உதாரணமாக கார் ஏதோ ஒரு கோளாறினால் நின்று விட்டால் அதன் காரணத்தை கண்டு பிடித்து சரி செய்து பழைய நிலைக்கு கொண்டு வருவது போல உயிரையும் எதிர்காலத்தில் சில மர்ம முடிச்சுகளை அதாவது முதுமையை அடையவைக்கும் செல்களால் ஆன உடல்கூறுகளை அதன் நிலையை மருத்துவரீதியாக மாற்ற விஞ்ஞானிகள் முயற்சியில் ஈடுபட்டு வருகிறார்கள்.

அது வெற்றி பெற்று விட்டால் இறப்பை அதாவது உடல் இயக்கத்தை நீட்டிக்க வைப்பது சாத்தியமே! எனவே உடல் இயக்கம் நின்று விடும் முன் உயிர்ப்பிக்க அறிவிலை நாடலாம்; இல்லையேல் அது நின்று விட்டால் அது இயற்கையின் இறுதி கட்டம்.

அவ்வளவு தான்! இதில் ஆன்மா இல்லை! இல்லை! இல்லவே இல்லை!!!!!

தொல்:

பதிவில் சொல்லப்பட்டதாகக் கருதிக் கொண்டு (அதாவது நம் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித் தனியான ஆன்மா உள்ளதாக) நீங்கள் மறுத்துள்ளதை, அப்பதிவிலியே மறுக்கப் பட்டுள்ளது: ஆன்மா = அறிவுணர்வு = அறிதல் + அறிவதை உணர்தல். This is not the ‘soul’ of any individual person. This is the one impersonal field of awareness. அதனால் உங்கள் கருத்து சரியே. ஆனால் பதிவில் சொல்லப் பட்டுள்ள கருத்து சற்று மாறுபாடானது; ஒரு வகையில் மிக எளிமையானது.

ஆன்மா, ஆன்மீகம் என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடனே அவற்றிற்கு நடப்பில் உள்ள அர்த்தங்கள் நம்மை ஆதரவு, எதிர் நிலைகளை எடுக்கத் தள்ளுகின்றன. பகுத்தறிவுவாதியான ஒரு நண்பர், இந்த ஆன்மா, ஆன்மீகம் என்ற சொற்களைத் தவிர்த்து விடலாமே என்று சொன்னார். அது மேற்கண்ட‌ வகையில் சரியே.

அதனால் தான் ஆன்மா = அறிவுணர்வு என்ற மாற்றுச் சொற்றொடர் பயன்படுத்தப் பட்டு அதன் விளக்கமும் (அறிதல் + அறிதலை உணர்தல் knowing + knowing that knowing) தரப்பட்டுள்ளது.

அதே நேரத்தில் நாம் சொல்ல வருவது வார்த்தைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்ற நோக்கிலும் வார்த்தைகளின் குறியீட்டுத் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளும் நோக்கிலும் நடைமுறை வார்த்தைகளில் நாம் புரிந்து கொண்டுள்ள விதத்தில் உள்ள தவறைச் சுட்டிக் காட்டும் நோக்கிலும் அவற்றைப் பயன்படுத்துவது தேவைப்படுகிறது.

நடிகர் ரஜினியின் ரசிகர் ஆக இருந்து இப்போது பகுத்தறிவு, பெரியார்வாதியாக மாறி விட்டார் என்று அப்பா மறைமலை நகரில் ஒரு இளைஞரை அறிமுகப்படுத்தினார். அவரிடம், முன்பு ரஜினியின் நடிகராக இருந்தது சரியில்லை, முட்டாள்தனம் (திரைப்படத்தை ரசிப்பது வேறு; அது பலருடை கூட்டு முயற்சி) என்று புரிந்து கொண்டு இப்போது பெரியார் கருத்துகளே சரி என்ற முடிவுக்கு வந்துள்ளீர்கள், இல்லையா என்று கேட்டேன். ஆமாம் என்றார். அப்படியானால் பெரியார் கருத்துகள் சரியில்லை என்று எதிர்காலத்தில் நினைக்க வாய்ப்பு இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறீர்களா என்று கேட்டதற்கு அவர் திகைத்தார். கேட்ட போது அப்பாவும் பக்கத்தில் இருந்தார்கள். பெரியார்வாதி என்பது ஒரு அறிவுத் தேடலின் தொடக்கமே, அதுவே முடிவன்று. பெரியாரும் தன்னைப் போன்ற பிற்போக்குவாதி இருந்தான் என்று சொல்லும் படியாக அறிவு, சிந்தனை வளர்ச்சி எதிர்காலத்தில் வர வேண்டும் என்றே சொல்லியுள்ளார் என்று குறிப்பிட்டேன்.

எல்லா அறிவும் (கருத்துகளும்) தற்காலிகமானதே என்று புத்தர் சொல்லியுள்ளார். இதையே ஆதிசங்கரின் ரமணரின் அத்வைதமும் சொல்கிறது என்பது நமக்கு (அதை அப்படி யாரும் சொல்லாததால், அதைப் படிக்காததால்) புதிதாக இருக்கலாம். மேலும் அதை அவர்கள் கடவுள், பிரம்மம், ஆன்மா என்ற சொற்களோடு சேர்த்து சொல்லும் போது கசப்பாகவும் இருக்கலாம்.

நமக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவை நம் சிந்தனையை வழி நடத்தவும் செய்யும்; வழி தவறவும் செய்யும். அதைப் பிரித்து அறிய ஏற்கனவே தெரிந்தவைகளுக்கு நாம் அடிமை ஆகாமல் அவற்றை மறு ஆய்வு தொடர்ந்து செய்ய வேண்டியுள்ளது. அதுவே அறிவு விடுதலைக்குத் தருவதாகும். இதற்கு ஒருவர் எந்த வாதியாகவும் (ஆன்மீகவாதி, பெரியார்வாதி...) இருக்கலாம்; இல்லாமலும் செய்யலாம்.